Opublikowane o 22:02h w kategorii Dorośli, Dzieci Czas kwarantanny jest dużym zaskoczeniem i wyzwaniem dla nas entuzjazm uczniów dotyczący zamkniętych szkół i nadzieje na dodatkowy czas wolny dość szybko ustąpiły miejsca rozczarowaniu. Okazało się, że nauka zdalna, oprócz przyswajania wiedzy, wymaga też dużego zaangażowania nie tylko od uczniów, ale i rodziców. Jak zorganizować pracę dzieci w domu, by było im łatwiej? Co jest ważne i na co warto zwrócić uwagę? Dzisiejszy tekst to mini-poradnik dotyczący wsparcia w efektywnej nauce w Plan dniaWszyscy potrzebujemy rutyny, ona daje nam poczucie bezpieczeństwa i kontroli, zwłaszcza teraz, w niepewnych czasach. Dlatego ważne, by razem z dzieckiem stworzyć własny codzienny, rutynowy plan działania, w którym będą zaznaczone względnie stałe godziny pobudki i snu, nauki, drobnych domowych obowiązków i czasu wolnego. Wspólne stworzenie planu pomaga w nadaniu przejrzystej struktury dnia, która daje namiastkę uporządkowania, jak za czasów chodzenia do szkoły. Pomaga także w motywacji – łatwiej jest się zachęcić do działania, gdy mamy jasno określone granice pomiędzy pracą, a czasem wolnym i wiemy, że w perspektywie czeka nas odpoczynek. Obecnie wszyscy mierzymy się z trudnymi emocjami – pełno w nas frustracji wynikającej z ograniczeń i zamknięcia, pojawia się smutek, tęsknota, lęk, niepewność. Bądźmy uważni na emocje dzieci, pozwólmy na nie i bądźmy wyrozumiali. Nie wypominajmy dzieciom, jeśli nie uda im się zrobić wszystkiego, tak, jak było zaplanowane. Plan ma być sprzymierzeńcem, a nie dodatkowym stresorem. W porządku jest, jeśli plan nie jest wykonany w pełnym zakresie każdego dnia, każdy z nas ma czasem gorszy Miejsce do naukiWażne, by dziecko miało stałe miejsce, w którym może się uczyć i które będzie przeznaczone i przystosowane do pracy. Powinna być to cicha, dobrze oświetlona i uporządkowana przestrzeń, gdzie na biurku znajdują się tylko te przybory i pomoce, których aktualnie potrzebuje. Wszystko, co dodatkowe – papierki, zabawki, kubki, inne zeszyty czy książki mogą okazać się dodatkowym rozpraszaczem. Warto wyłączyć także wszelkie powiadomienia w komputerze/tablecie/telefonie, którego używa dziecko do Wspierające wskazówkiWypełnianie zadań krok po kroku i koncentracja tylko na jednym zadaniu – przełączenie się pomiędzy różnymi zagadnieniami niepotrzebnie rozprasza i zabiera energięProste zadania na początek – jeśli są zadania, których rozwiązanie dziecko zna od razu, warto od nich zacząć – to zwiększy jego poczucie sprawczości, doda pewności siebie i rozbudzi zapał do pracyDzielenie pracy na partie – łatwiej nauczyć się kilku akapitów niż całego rozdziału, dodatkowo dziecko ciągle powtarza materiał, do którego wracaLista zadań na bieżący i kolejne dni – jeśli jest coś zapisane, nie trzeba o tym ciągle pamiętać 🙂 Czym bardziej precyzyjny plan, tym łatwiej przystąpić do działaniaZabawa w nauczyciela – wyjaśnianie przez dziecko swoimi słowami to, czego się nauczyło i w jaki sposób zrozumiało innym domownikom – to świetny sposób na wyłapywanie luk w wiedzy i utrwalanie materiałuAnimacje, grafiki, filmy- jeśli coś dziecko zaciekawi lub nie do końca rozumie sposób, w jaki przedstawił zagadnienie nauczyciel, niech skorzysta z pomocy Internetu – pomocne mogą okazać się grafiki czy filmiki na dany tematRobienie barwnych notatek – z wykorzystaniem zakreślaczy, rysunków, mapy myśli, tabelMnemotechniki – to historyjki, rymowanki czy skojarzenia ułatwiające zapamiętywanie, przetwarzanie i wydobywanie informacji z pamięciWarto zadbać o to, by dzieci bezpośrednio przed nauką nie bawiły się, nie grały i nie oglądały telewizji- trudniej będzie im się wyciszyć i zacząć Korzystanie ze wsparcia innychTo, że obecnie dzieci uczą się w domu, nie oznacza, że zostały pozbawione wsparcia ze strony specjalistów. Faktem jest, że rodzicom (na których aktualnie spadła największa odpowiedzialność za pomoc w nauce) może być trudno w rozwiewaniu wątpliwości dzieci na bieżąco i klarownym wyjaśnianiu, ponieważ nie są do tego przygotowani. Dlatego warto korzystać ze wsparcia, jakie jest oferowane przez specjalistów ze szkół (każda placówka wypracowała swój system komunikacji z nauczycielami, który powinien być znany i jasny zarówno dla dzieci, jak i rodziców). Warto pamiętać, że wsparcie można otrzymać nie tylko w kwestiach związanych z edukacją, również psycholog i pedagog szkolny udzielają wsparcia w formie zdalnej. Dzieci, tak samo jak dorośli przeżywają silne emocje. Obecnie może pojawiać się w nich dużo złości, frustracji, lęku, mogą czuć się samotne i przytłoczone. Niechęć do nauki i rozwiązywania zadań domowych często nie wynika z trudności w koncentracji czy braku motywacji, ale spowodowana jest emocjami, których dzieci mogą nie potrafić samemu nazwać i w inny sposób wyrazić. Dlatego tak ważna jest obecność i uważność rodzica. Ważne, byśmy towarzyszyli dzieciom w ich przeżyciach, z uwagą, szacunkiem i bez oceniania. Dzieci potrzebują uważności dorosłych, by mogły się rozwijać. Gdy silne emocje opadną, ważne, by ze spokojem porozmawiać z dzieckiem o tym, z czym ma trudność, jak myśli, co mogłoby mu pomóc i czego potrzebuje – dajemy mu w ten sposób poczucie, że jest ważne i bezpieczne – chcemy mu pomóc, wzmacnia także poczucie sprawczości. Wszyscy potrzebujemy kontaktów z przyjaciółmi. Obecna izolacja sprawia, że dzieci tęsknią za sobą nawzajem, brakuje im kontaktów rówieśniczych, codziennych wspólnych spraw i zabawy. Warto zadbać o tę sferę i umożliwić dzieciom kontakt ze sobą przez komunikatory takie jak Skype, Zoom, Messenger czy OdpoczynekNie zapominajmy o tym elemencie organizacji czasu w domu. Starajmy się przestrzegać ustalonego planu, ale jeśli czas na naukę już minął – niech dzieci nie wracają już do niej tego dnia. To czas na odpoczynek. Każdy z nas ma swoje ulubione formy relaksu – dla jednych to po prostu zabawa ulubionymi zabawkami, innych muzyka, malowanie, ćwiczenia fizyczne, oglądanie filmów czy granie w gry. Niech to będzie spędzanie czasu w taki sposób, który jest dla dziecka regenerujący i który lubi. Zadbajmy także o higienę snu dzieci – stała pora snu zapewniająca dobowy rytm i zrezygnowanie z używania elektroniki na minimum 2 godziny przed snem, której światło działa pobudzająco, a mnogość barw, postaci i często głośna muzyka w grach czy filmach sprawia, że dzieci są przebodźcowane i trudno im się wyciszyć do snu.

Dzieci, które mają dużą potrzebę ruchu stanowią często „wyzwanie wychowawcze” dla rodziców i nauczycieli. Jeżeli nadruchliwość występuje bez innych współwystępujących problemów, najczęściej nie utrudnia w istotny sposób życia ani samemu dziecku, ani innym osobom z jego otoczenia. Na przykład tzw. „żywy uczeń”, który potrafi skutecznie planować i przewidzieć skutki swojego postępowania biegając po szkolnych korytarzach, tak wybiera trasę, żeby nie przeszkadzać kolegom ani nauczycielom. Problemy zaczynają się, gdy do dużej wewnętrznej potrzeby aktywności fizycznej, dołączą kłopoty z koncentracją uwagi oraz kontrolą impulsywności. Wówczas dziecku zwykle trudno przewidzieć konsekwencje swojego postępowania – „najpierw robi, a potem myśli”. Biegając po szkole lub po domu, co chwila „wpada” na kolegę lub rodzica. Wymienione wyżej trzy grupy objawów: nadruchliwość, nadmierna impulsywność oraz zaburzenia koncentracji uwagi są charakterystyczne dla nadpobudliwości psychoruchowej. Dziecko nadpobudliwe ma trudności z cierpliwym czekaniem na swoją kolej, konstruktywnym wykorzystaniem nadmiaru energii oraz dłuższym skupieniem się na mało atrakcyjnych dla niego zadaniach – co wprowadza chaos w jego funkcjonowanie. W tym opracowaniu skupię się głównie na tworzeniu planów, które pomogą dzieciom i dorosłym w uporządkowaniu codziennych czynności. Zanim przejdę do meritum, przypomnę o fundamencie relacji z dzieckiem, czyli zaakceptowaniu go „takim jakie jest”. Długie i spokojne siedzenie w jednym miejscu np. przy książce, jest dla niego praktycznie niewykonalne. Akceptację ułatwia zrozumienie problemów syna lub córki i uznanie, że nie mają pełnego wpływu na swoje funkcjonowanie i nie są „złośliwi”. Jeżeli rodzic był w dzieciństwie „żywym srebrem” szybciej wczuje się w sytuację własnej pociechy. Na szczęście przemyślane działania wychowawcze dorosłych mogą pomóc dzieciom w lepszym radzeniu sobie z własnymi łatwiej będzie poradzić sobie z codziennymi obowiązkami, jeśli wspólnie (z uwzględnieniem propozycji i potrzeb dziecka) opracujecie PLAN DNIA. Plan to „latarnia morska” wskazująca drogę. Nie może być zbyt szczegółowy. Warto, aby zadbać o prostotę (wziąć po uwagę najważniejsze obowiązki, ale i przyjemności) i czytelność (dla dziecka i rodzica). Dzięki temu szybciej zacznie przynosić pozytywne efekty. Opanowanie przez dziecko umiejętności planowania ułatwi mu samodzielne funkcjonowanie, a to przyczyni się do wzmocnienia jego plan dnia może wyglądać tak: – wstaję z łóżka (myję się, ubieram…), – jem śniadanie, – wychodzę do szkoły, – – jestem w szkole, – wracam ze szkoły i odpoczywam, – jem obiad, – odpoczywam i bawię się, – zaczynam odrabiać lekcje, – idę na zajęcia sportowe, – bawię się z tatą i mamą, – jem kolację, – oglądam bajkę, – przygotowuję się do snu, – jestem w dorosłego te czynności wydają się oczywiste, ale dla nadpobudliwego dziecka to trudne i wieloetapowe zadanie. Plan może, a nawet powinien ulegać modyfikacji w związku z pojawiającymi się napisaniu planu powieście go w widocznym, wybranym przez dziecko miejscu i pamiętajcie, że to dopiero początek, a nie koniec działań zmierzających do zmian. Dziecko nie stanie się od tego momentu idealnym, uporządkowanym perfekcjonistą. Jeżeli jednak rodzic uwzględni potrzeby swojej pociechy i spróbuje wesprzeć ją w realizacji wspólnych ustaleń jest duża szansa, że po pewnym czasie wdroży się w wykonywanie zaplanowanych początku niezbędne są regularne spotkania z dzieckiem i wspólne zastanawianie się co wychodzi dobrze, a co nadal sprawia problem. Warto pamiętać o kilku zasadach, które pomogą w lepszej komunikacji z niecierpliwym i „żywym” dzieckiem. Przede wszystkim rozmowa musi być jak najkrótsza (dlatego trzeba się do niej wcześniej przygotować) i podzielona na etapy. Język przekazu powinien uwzględniać wiek, ale też indywidualne możliwości małego rozmówcy. Niezbędny jest kontakt wzrokowy, szczególnie w ważkich momentach podsumowania etapów rozmowy. Dziecko musi widzieć prawdziwą uwagę i zainteresowanie rodzica (nie można jednocześnie np. rozmawiać z kimś przez telefon albo robić obiad). Dorosły powinien postarać się nie oceniać, nie zaprzeczać uczuciom dziecka i być gotowy na wysłuchanie i zaakceptowanie tego co ono przeżywa. W rozmowie nie chodzi o rozliczanie dziecka i wytykanie mu błędów, ale o spokojne przyjrzenie się, w których momentach potrzebuje pomocy. Na początku wprowadzania planu można przypominać dziecku kilka minut przed ustalonym czasem na wykonanie zadania np., że zbliża się moment odrabiania lekcji lub pójścia do łóżka. Innym razem, gdy trudno mu w ciągu zaplanowanych wcześniej 30 minut skoncentrować się na zadaniach domowych, warto obniżyć poprzeczkę i docenić, że pracowało 15 minut (to zachęci go do dalszego wysiłku). Potem niezbędna jest zmiana planu i dostosowanie go do możliwości ważne jest też pozytywne wzmacnianie, tzn. zauważanie każdego nawet drobnego sukcesu. Jeżeli uda się dziecku z własnej inicjatywy podjąć zaplanowane działanie konieczne jest docenienie tego faktu i nagrodzenie „od razu”. Repertuar nagród to odrębny i wbrew pozorom skomplikowany temat – powinien być adekwatny do konkretnej rodziny i sytuacji. Cennymi nagrodami dla dziecka są czas poświęcony przez dorosłego na wspólną zabawę, pochwała, zwykłe „przybicie piątki”, czy drobne gesty aprobaty dla konkretnego zachowania. Uwaga poświęcona dziecku to potężna broń w ręku rodzica. „Mały wiercipiętek” ma często nadmiar „negatywnego zainteresowania” tzn. ciągle słyszy „nie biegaj”, „nie dotykaj”, „dlaczego nie jesteś jeszcze ubrany?”. Po pewnym czasie może myśleć, że poświęcasz mu uwagę tylko wówczas, gdy robi coś źle, co będzie utrwalało jego niewłaściwe działania. Lepiej jest koncentrować się na momentach, w których dziecko zachowuje się w pożądany sposób, na przykład gdy jest gotowe do wyjścia, a nie gdy jeszcze ubiera się. Jeśli dorosły doceni małe sukcesy jest większa szansa, że dziecko powtórzy pochwalone aspektem wprowadzanych planów są konsekwencje za niewywiązywanie się z ustaleń. Postaram się omówić to zagadnienie w następnej części mojego koniec jeszcze jedna informacja. „Żywe dziecko” ma nadmiar energii. Dobrym sposobem na jej rozładowanie jest sport. Warto zapisać je na zajęcia ruchowe, na których będzie biegało, skakało, wspinało się itp. Dodatkowy walor takich działań to pozytywny wpływ autorytetu trenera, który może pomóc dziecku w nauce planowania własnych działań. Jeżeli Wasza pociecha słabo radzi sobie podczas gier zespołowych wybierz na początek zajęcia indywidualne np. pływanie albo po prostu jazdę na rowerze. Opracowała: Aleksandra StańskaPost navigation

Niedawno napisałam dla Was artykuł o planie dnia z dzieckiem, ale był skierowany raczej do rodziców niepracujących, pozostających w domu i poświęcających dziecku cały swój czas. Dziś chcę zaprosić do czytania osoby, które nie mają takiego komfortu, lub z własnego wyboru wolą iść do pracy, a maluszka posłać do żłobka lub przedszkola. Przedstawię Wam tutaj dwie propozycje planu dnia, dla rodziców pracujących w domu i dla rodziców pracujących poza domem. Tutaj sytuacja ma się nieco trudniej niż w przypadku rodziców pracujących poza domem, bo cały plan dnia musimy dostosować zarówno do potrzeb dziecka, jak i na potrzeby swojej pracy, tak by ani jedno ani drugie nie ucierpiało. Musimy zapewnić dziecku odpowiedni poziom aktywności, zajęć w ciągu dnia i jednocześnie znaleźć sobie miejsce, w którym nic nie będzie zakłócało naszej pracy. Zadanie jest niezwykle trudne, ale do zrobienia. Choć ja pracuję mniej, to przygotowałam plany dnia dla 8-godzinnego dnia pracy. Plan dnia dla pracujących w domu – z dzieckiem Jeśli chodzi o posiłki na cały dzień (II śniadania, podwieczorki i obiad) – warto przygotować je sobie wieczorem na następny dzień, żeby nie tracić czasu. 7:00 – Pobudka i wspólna toaleta, doskonalenie czynności samoobsługowych u dziecka (samodzielne ubieranie się, mycie rączek i buzi, ząbków – choć pamiętajmy, że tutaj bardzo długo dziecko wymaga pomocy rodziców, bo jego dłonie nie są przez długi czas gotowe by zrobić do dokładnie. Jeśli chcemy uniknąć próchnicy pomagajmy w tym dziecku, nawet jeśli protestuje). 7:30 – Wspólne przygotowanie śniadania i śniadanie. 8:00 – My zasiadamy do pracy, a dziecku w tym czasie organizujemy jakieś zajęcie. Będzie musiało z większością poradzić sobie samo, więc pamiętajmy, żeby było dostosowane do malucha. Możemy poprosić o pokolorowanie obrazka, zorganizować dziecku wyklejankę, wspólnie liczyć, jeśli to nie przeszkadza nam w skupieniu i naszej pracy, możemy skorzystać z programu np. na youtube z ćwiczeniami lub tańcami i zachęcić je do zabawy. Możemy włączyć jakiś edukacyjny filmik. Wszystko zależy od Waszej twórczej inwencji. 8:30 – Samodzielna zabawa dziecka (nie zajęcia, nic zorganizowanego – dziecko bawi się samo swoimi zabawkami, albo w coś co tam samodzielnie wymyśli). 9:00 – Przygotowanie do II śniadania, mycie rączek. 9:30 – II śniadanie. 10:00 – Kolejne zajęcie dla dziecka zorganizowane przez nas. 10:30 – Samodzielna zabawa dziecka. 11:30 – Przygotowanie do odpoczynku, pościelenie łóżeczka, przebieranie się w ewentualną piżamkę (chyba, że kładziecie dziecko w dzień w ubranku). 12:00 – Drzemka/relaksacja/odpoczynek. 14:00 – Pobudka i ścielenie łóżka, przebieranie, doskonalenie czynności samoobsługowych. 14:30 – Przygotowanie do obiadu, mycie rączek, czynności samoobsługowe. 15:00 – Obiad. 15:30 – Zorganizowane przez nas zajęcia dla dziecka. 16:00 – Samodzielna zabawa dziecka. 16:30 – Zamknięcie naszej pracy i wspólny czas z dzieckiem. Czas na spacer, czas na gry, układanie puzzli, rozmowy, wspólne wygłupy, oglądanie filmu, wspólne zabawy rozwijające dziecko. Co tylko chcecie i lubicie razem robić. Ten czas jest bardzo ważny. Jednak przez 8 godzin nie byliśmy na każde zawołanie naszych dzieci, nie mogliśmy poświęcić im w pełni uwagi. Oczywiście nie jest tak, że przez cały dzień nie reagujemy i nie zwracamy uwagi na dziecko. REAGUJEMY ZAWSZE! Dlatego też nasza praca nieraz będzie trwała więcej niż 8 godzin. Polecam Wam jednak wprowadzić rytuał zamykania pracy. Ja zawsze wtedy zamykam komputer, odkładam, już do niego nie zaglądam, idę sobie zrobić kawę i wiem, że na dziś to już koniec mojej pracy. Później mam czas dla dziecka. Niby taka mała rzecz, ale bardzo pomaga wyłączyć się z myślenia o pracy po pracy. Kiedy z dziewczynami pracowałyśmy w biurze to po pracy zawsze też zamykałyśmy kompy i zaraz szłyśmy do kuchni myć kubki. To też był nasz mały rytuał zamknięcia pracy. 17:30 – Wspólny podwieczorek, szykowanie posiłków na następny dzień. 18:00 – Czas na jakieś zakazane w ciągu dnia rozrywki, np. bajkę. 18:30 – Kąpiel dziecka. 19:00 – Kolacja. 19:30 – Wasz wspólny czas przed snem, czytanie bajek, śpiewanie kołysanek, rozmowy przed snem. 20:00 – Sen dziecka i czas dla Ciebie. 22:00 – Sen. Oczywiście to przykładowy plan, do modyfikacji wg własnych potrzeb, chęci i możliwości. Wiadomo, że nie u każdego się sprawdzi, bo każdy ma inny tryb życia i preferuje różne aktywności. Praca w domu nie zawsze trwa też 8 godzin, a czasem 10 czy 12. Ja od jakiegoś czasu pracuję w domu, kilka lat temu też tak pracowałam i mimo, że bardzo staramy się trzymać planu dnia to bywa z tym różnie. Plan dnia dla pracujących poza domem Tutaj sprawa jest o wiele prostsza, bo dziecko zawozimy do przedszkola i zostawiamy je tam na całe 8 godzin naszej pracy, możemy w pełni oddać się zadaniom w pracy. Ale może to wyglądać mniej więcej tak: 6:00 – Pobudka, doskonalenie czynności samoobsługowych dziecka i wspólne śniadanie, lub chociaż kubek ciepłego kakao. 6:40 – Zawozimy dziecko do przedszkola. 7:00 – Dojazd do pracy. 7:30 lub 8:00 (zależy jak zaczynacie pracę) – PRACA. 15:30 lub 16:00 – Koniec pracy. 16:00 lub 16:30 – Odbieramy dziecko z przedszkola. 16:30 lub 17:00 – Doskonalenie czynności samoobsługowych u dziecka po przyjściu do domu, samodzielne rozbieranie się, mycie rączek, buzi. 17:00 lub 17:30 – Wspólny podwieczoerek lub obiadokolacja w zależności od tego co preferujecie. 17:30 lub 18:00 – Wspólny czas z dzieckiem. Spędzacie go tak jak lubicie, byle razem. 19:00 – Kolacja. 19:30 – Kąpiel. 20:00 – Wspólny czas z dzieckiem przed snem. Czytanie bajek, rozmowy, śpiewanie kołysanek. 20:30 – Sen dziecka i czas dla Was. 22:00 – Sen. Obie sytuacje nie są łatwe dla rodziców, ani dla dzieci. W pierwszej bardzo trudno pogodzić pracę z oczekiwaniami i potrzebami dziecka, a w drugiej z potrzebami emocjonalnymi zarówno naszymi, jak i dziecka – może pojawić się poczucie winy, że poświęcamy dziecku za mało czasu. Jednak warto wykorzystać do tego każdą możliwą chwilę, a tego czasu nigdy nie będzie zbyt mało. Zadbajmy raczej o jego jakość a nie tylko ilość.

Szkoła służy przede wszystkim po to, by nakierować uczniów na właściwą ścieżkę. Każdy powinien sam pogłębiać wiedzę w domu. Stąd obowiązek odrabiania lekcji, pisania wypracowań i przyswajania materiału. Jak pomóc dziecku w nauce, urządzając odpowiednio pokój? Wiele czynników będzie wpływało na naukę w domu. Kluczowe będą warunki zapewniające spokój i skupienie, ale również komfort i motywację. Nie wolno też zapominać o chwilach odpoczynku i relaksu, niezbędnych do prawidłowego przyswajania każdego materiału. Istotne mogą okazać się nawet takie szczegóły jak ustawienie mebli, ich kolorystyka czy oświetlenie wnętrza. Jak pomóc dziecku w nauce? Bardzo ważne w procesie edukacji są dobre wzorce. Jeśli Twoje dziecko zobaczy, że poważnie traktujesz naukę i pracę, weźmie z Ciebie przykład. Ważne jest też, żebyś był zainteresowany jego postępami i zawsze gotowy do pomocy. Zaangażowanie możesz okazać już na etapie urządzania pokoju dziecka, który będzie idealny do nauki. Konsultuj z pociechą swoje decyzje i uwzględniaj jego zdanie. To Ty będziesz podejmować ostateczne decyzje, ale pamiętaj, aby spokojnie je wyjaśniać i argumentować. Warto wszystko wcześniej zaplanować i dokładnie przemyśleć wszystkie elementy wystroju. Przy nauce w domu trzeba pamiętać o dopasowanych meblach i ich odpowiednim ustawieniu, kolorystyce, oświetleniu oraz oddzieleniu przestrzeni pracy i wypoczynku. Meble do nauki w domu – to się przyda! Każdy doskonale zdaje sobie sprawę, że przy nauce potrzebne jest biurko i krzesło. Warto zadbać o ich najlepszą jakość, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, kiedy koniecznie musi się tam znaleźć laptop czy komputer. Wysokość biurka musi być odpowiednia do wzrostu dziecka, w przeciwnym wypadku będzie ono się garbiło lub nie będzie do niego dosięgać. Ważna jest też odpowiednia przestrzeń na nogi, a także wielkość blatu. Uczeń musi swobodnie odrabiać na nim lekcje, korzystać z komputera i kłaść książki. Warto przyjrzeć się jakości materiałów i wykonaniu mebla, który będzie musiał sporo utrzymać. Świetnie sprawdzą się też wszelkie szafki i szuflady w biurku. Będzie można trzymać w nich najpotrzebniejsze przedmioty, zawsze w zasięgu ręki. Biurko Zele Nieodłączną parą dla biurka jest wygodne krzesło, np. krzesło obrotowe. Jego wysokość oraz kąt nachylenia oparcia będą mocno wpływały na prawidłową postawę kręgosłupa i komfort siedzenia. Idealnym siedziskiem będzie krzesło z regulowanymi podłokietnikami i zagłówkiem. Jednak nawet w niewielkim pokoju, w którym brakuje miejsca, warto postawić na krzesło obrotowe. Możliwość regulacji jego wysokości szybko okaże się nieoceniona, kiedy Twoje dziecko podrośnie. Co jeszcze przyda się w nauce w domu? Jak największa ilość półek i szafek, które pomieszczą wszystkie książki, zeszyty i materiały dydaktyczne. Pojemna komoda i regały pomogą utrzymać porządek, co zdecydowanie ułatwi skupienie na nauce. Dobrze sprawdzi się przeznaczenie części mebli wyłącznie na przedmioty związane z pracą, aby żadne rozrywki nie rozpraszały uwagi dziecka. Co do materiałów i kolorystyki mebli, drewno pozostaje sprawdzoną klasyką, najlepiej w tym przypadku wybrać jego jasne, neutralne odcienie. Warto postawić przy tym na spójność i zakupić cały zestaw. Dzięki temu pokój będzie prezentował się modnie i stylowo. Rozsądny układ mebli do nauki Sposobem na to, jak można pomóc dziecku w nauce, będzie również przemyślane ustawienie wszystkich mebli. Od tego jak zagospodarujemy daną przestrzeń, może zależeć skupienie i motywacja ucznia. Najważniejszą zasadą jest oddzielenia miejsca pracy od miejsca wypoczynku i zabawy. Można zaaranżować to z łatwością nawet w niewielkim pokoju. Przede wszystkim, postaraj się tak ustawić biurko, aby w czasie nauki wszelkie kuszące rozpraszacze znajdowały się poza zasięgiem wzroku. Może ono np. stać pod ścianą, a po obu jego stronach mogą znajdować się półki z książkami. Kolekcja mebli dla nastolatka Nandu Świetnym rozwiązaniem będzie także wizualne rozróżnienie obu przestrzeni. Pomogą Ci w tym chociażby kolory i dodatki. W kąciku do nauki barwa ściany powinna być stonowana i spokojna, np. granatowa, zielona czy szara. Pomoże to dziecku w skupieniu się. W pozostałej części pokoju możesz postawić na nieco bardziej szalone odcienie oraz ciekawe wzory i motywy tapet. Podobną funkcję mogą pełnić dekoracje, np. inny dywan czy wykładzina w strefie nauki. „Oświecenie” ucznia, czyli oświetlenie do nauki w domu Przy komfortowej nauce w domu liczy się też odpowiednie oświetlenie. Oczywiście najlepsze jest światło naturalne, dlatego stanowisko pracy powinno znajdować się blisko okna. Jednak bardzo często uczniowie mają czas dopiero po powrocie ze szkoły, kiedy na zewnątrz jest już ciemno. Warto w takim wypadku zatroszczyć się o jak najlepsze światło sztuczne. Barwa głównego oświetlenia powinna być jak najbardziej zbliżona do tej naturalnej, czyli białej. Dzięki temu oczy nie będą się zbytnio męczyć. Wiadomo jednak, że siedząc przy biurku, najczęściej zasłania się górną lampę i rzuca cień. Dlatego niezbędna będzie również lampka biurkowa. Nowoczesne lampki pozwalają nie tylko na regulację ich ustawienia, ale również zmianę barwy czy natężenia światła. Jest to szczególnie przydatne przy wieczornej nauce, gdy szybko zapada zmrok. Takie gadżety jak wbudowany zegarek czy termometr mogą przydać się przy różnych zadaniach domowych. Świetnym rozwiązaniem może być także lampka z klipsem, którą można zaczepić na blacie biurka lub krawędzi regału, w zależności od potrzeb. Drobne pomoce Jeśli nadal zastanawiasz się jak pomóc dziecku w nauce, pomyśl nad detalami, które ułatwią organizację pracy i umilą nieprzyjemne obowiązki. Przydadzą się np. wszelkie koszyki, pojemniki i pudełka na drobiazgi. Można trzymać w nich spinacze, pisaki czy taśmę klejącą, które zamiast tworzyć niepotrzebny bałagan będą zawsze pod ręką. Niezbędny będzie też kosz na śmieci postawiony tuż przy biurku. Fantastycznym pomysłem będzie tablica korkowa lub naklejka kredowa, na której można rozpisać plan zajęć i listę zadań. W pokoju ucznia nie może zabraknąć roślin doniczkowych. Poprawiają one nastrój, dostarczają tlen, a patrzenie na naturalną zieleń pomaga oczom odpocząć. Ponadto, może uda Ci się przekonać dziecko do dbania o kwiaty, co nauczy je odpowiedzialności. Nie tylko praca Pokój dziecka nie może służyć wyłącznie do nauki w domu. Musi znaleźć się w nim również wygodne łóżko, pojemna szafa oraz miejsce na odpoczynek, zabawę i rozwijanie pasji. Jak już zostało zaznaczone, warto wyraźnie zaznaczyć różne strefy w pomieszczeniu, dbając przy tym o zachowanie ogólnej spójności wnętrza. Przy urządzaniu i dekorowaniu tej części pokoju, koniecznie uwzględnij zdanie dziecka. Pozwól mu wybrać ulubione kolory i motywy, zapytaj o jego pasje i marzenia. Oczywiście wszystko w granicach rozsądku. Pomóż odkryć mu nowe, inspirujące sposoby spędzania wolnego czasu, które przyczynią się do rozwoju kreatywności i postępów w nauce. Może uda Ci się stworzyć kącik do malowania, umieścić gdzieś jakiś instrument lub przeznaczyć którąś szafkę na gry planszowe. Jeśli zgodzisz się na umieszczenie w pokoju telewizora lub sprzętu do grania, ustal zasady korzystania. Życzymy owocnej nauki!

Zapewne odebraliście ze szkoły zeszyty i ćwiczenia. Wielu nauczycieli zapewniło, że będzie wysyłać drogą mailową zadania do wykonania w domu. Brzmi świetnie! Dzieci będą na bieżąco z materiałem i nie wypadną z rytmu nauki. Może Wasze dzieci nie mają problemu z zadaniami domowymi. Same pilnują czy wypełniły ćwiczenia, dbają i estetykę pisma, a po zakończonej edu-misji wszystkie książeczki z czułością wkładają do plecaczka? A może to Wy musicie się dopytywać co jest zadane, a każde popołudnie to walka: "Nie będę tego robić!", czyli kolejny siwy włos na głowie? Co zrobić, aby nauka w domu była skuteczna? Jak zmobilizować dziecko i pomóc mu w nauce? Oto kilka pomysłów! 1/4 Zaczynaj dzień o tej samej porze, co dzień szkolny i przygotuj miejsce pracy dziecka Trzymaj się zasad dnia, tych samych co w dni nauki szkolnej. Nie ulegaj prośbom dzieci, aby dłużej poleżeć w łóżku. Pamiętaj, to raczej nie skończy się na jednym ustępstwie! Przygotuj miejsce pracy dziecka. Ma być dobrze oświetlone, bez nadmiaru bodźców. Telefony i tablety niech znikną z oczu. Włóżcie je do koszyczka na blacie w kuchni. Ty też postaraj się odciąć na ten czas od messengera i sprawdzania wiadomości. 2/4 Zbudujcie plan lekcji Sprawdź polecenia od nauczyciela na dany dzień, zarówno te ze szkoły, jak i może z zajęć dodatkowych, tj. Pomimo odwołanych zajęć z karate, Trener wysłał rodzicom kilka video z blokami rozciągania. Włączę je w nasz grafik zajęć. Dzieci uczęszczają na lekcje gitary. Szkoła udostępnia codziennie dwie lekcje on-line, do których mamy dostęp po zalogowaniu. Ważna jest też przerwa między blokami pracy. Umówcie się czy wykorzystacie ją na krótką rozmowę przez telefon z koleżanką, czy na mini biegi po mieszkaniu. Najlepiej znacie swoje dziecko i to Wy doskonale wiecie czy wystarczy Wam dziesięć, a może dwadzieścia minut pauzy. 3/4 Motywacja Niektórym dzieciom wystarczy przybicie piątki i satysfakcja, że misja zakończona. Unikajcie nagród rzeczowych i pieniężnych. Jeśli chcecie wprowadzić system nagród postarajcie się nagradzać dziecko wspólnym wydarzeniem - graniem z mamą w ulubioną planszówkę dziecka, wspólną budową toru przeszkód. Poczytajcie też o systemie żetonowym. Ważni są także przyjaciele w motywacji. Czasem dobrze porozmawiać z kolegą, przyjacielem i spytać ile już oni odrobili lekcji, czy przeczytali lektury - nie w formie zawodów, ale pewnej zachęty. "Pamiętam niektóre lektury z podstawówki. Jedynym motywatorem do przejścia najtrudniejszych z nich był zapał mojej koleżanki, która z pełną lekkością oznajmiła, że przeczytała 70 stron, potem 120, a następnie całość lektury. Nie była to zazdrość, chciałam tylko mieć to za sobą jak ona. Po powrocie do domu czytałam do wieczora, pragnąc poczuć tę ulgę! Uff - wspaniałe uczucie, dziś porównam je z finiszem sobotnich porządków." Data modyfikacji: 9 marca 2022 Katarzyna Borkowska Ukończyła filologię polską i edukację wczesnoszkolną z wychowaniem przedszkolnym. Mieszka w Trójmieście, lubi jego kulturalne oblicze, ale lato najchętniej spędziłaby poza zgiełkiem miasta. Wie o wszystkich wydarzeniach dla dzieci, wraz z rodziną stara się nie pominąć tych najciekawszych. Na co dzień pracuje z maluchami.

Placówka sprawuje nad podopiecznymi całodobową opiekę zapewniając im: 1. W zakresie opieki i wychowania: a) warunki do prawidłowego rozwoju fizycznego,psychicznego i emocjonalnego, b) indywidualne oddziaływanie na dzieci niedostosowane społecznie odpowiednio do ich osobowości i potrzeb wychowawczych, c) poszanowanie podmiotowości oraz informowanie o podejmowanych wobec nich działalności d) wysłuchiwania zdania i w miarę możliwości uwzględniania ich wniosków we wszytskich dotyczących go sprawach, e) poczucie bezpieczeństwa, f) utrzymywanie bezpośrednich kontaktów i związków emocjonalnych z rodzicami,rodzeństwem oraz innymi osobami przebywającymi zarówno poza placówką jak i w niej, g) nawiązanie więzi uczuciowych oraz związków interpersonalnych, h) uczenie poszanowania tradycji kulturowych i ciągłości kulturowej, i) uczenie planowania i organizowanie codziennych zajęć stosowane do wieku dziecka, j) uczenie organizowania czasu wolnego, w tym uczestniczenie w zajęciach kulturalnych, rekreacyjnych i sportowych k) kształtowanie nawyków i zachowań prozdrowotnych, l) przygotowanie do samodzielnego życia w naturalnym środowisku społecznym oraz podejmowania odpowiedzialności za własne postępowanie, m) wyrównanie deficytów rozwojowych dzieci, n) uzgadnianie istotnych decyzji dotyczących dziecka z jego rodzicami i opiekunami, o) korzystanie z porad specjalistów przez okres 3 lat po opuszczeniu placówki, p) dostęp do usług zdrowotnych. 2. W zakresie potrzeb bytowych: a) wyżywienie dostosowane do potrzeb rozwojowych, b) całodobowy dostęp do produktów żywnościowych i napojów, c) wyposażenie w odzież, obuwie, bieliznę i inne przedmioty osobistego użytku, środki higieny osobistej stosowane do wieku i indywidualnych potrzeb, d) leki, podręczniki i przybory szkolne, e) miesięczną kwotę pieniężną do dyspozycji, 3. W zakresie nauczania: a) umożliwienie uczęszczania do szkół ogólnodostępnych, b) pomoc w nauce, w szczególności przy odrabianiu zadań domowych oraz w razie potrzeb udział w zajęciach pozalekcyjnych wyrównawczych, c) uczestniczenie w zajęciach pozalekcyjnych, d) pokrycie kosztów przejazdu do miejsca uzasadnionego pobytu poza placówką, e) organizację imprez z okazji świąt i innych okoliczności. 4. W zakresie warunków socjalnych: a) miejsce do zamieszkania wyposażone w niezbędne meble i sprzęt zgodnie z obowiązującymi standartami, b) odpowiednie warunki sanitarne, c) pomieszczenie do wypoczynku i cichej nauki, d) aneksy kuchenne do zajęć kulinarnych, e) odpowiednio wyposażone pomieszczenia do zajęć terapeutycznych, rozrywkowych i sportowych. Zasady funkcjonowania Placówki : 1. Do placówki kierowane są dzieci w wieku od 3 do 18 lat przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie właściwe ze względu na miejsce zamieszkania dziecka w uzgodnieniu z Powiatowym CentrumPomocy Rodzinie w Gryficach. 2. Przyjmowanie dzieci odbywa się przez całą dobę. 3. Placówka zobowiązana jest przyjąć każde dziecko w wieku poniżej 13 lat bez skierowania lub bez orzeczenia sądu jeżeli wymaga ono natychmiastowej opieki. 4. Dziecko umieszczane zostaje w grupie wychowawczej, pod opiekę 3 stałych wychowawców. 5. Po przyjęciu do placówki dziecko objęte zostaje szczególną opieką ze strony wychowawców w celu udzielenia mu pomocy w adaptacji w nowym środowisku. 6. Wychowanek korzysta ze świadczonych usług, których zakres i rodzaj wynika z indywidualnego planu pracy z nim. 7. Stały zespół do spraw okresowej oceny sytuacji dziecka formułuje na piśmie wnioski dotyczące zasadności dalszego pobytu nieletniego w placówce. 8. Po uzyskaniu pełnoletności w oparciu o odrębne przepisy wychowanek opuszczający placówkę objęty zostaje pomocą mającą na celu jego życiowe usamodzielnienie się oraz integrację ze środowiskiem. 9. Placówka zaspokaja niezbędne potrzeby dziecka zgodnie z obowiązującymi standartami w tym zakresie,kierując się przede wszytskim dobrem dziecka, poszanowaniem praw jego oraz jego rodziców, a takżeutrzymaniem więzi z rodziną i umożliwienie powrotu do niej. 10. Pobyt dziecka ma charakter przejściowy i ustaje w przypadku: a) powrotu do rodziców, b) zakwalifikowanie dziecka do innej formy opieki, c) orzeczenia sądu o zakończeniu pobytu dziecka w placówce, d) usamodzielnienia. 11. Pobyt wychowanków w placówce jest odpłatny. Wysokość odpłatności oraz zasady jej naliczania regulują odrębne przepisy. Prawa i obowiązki wychowanków: 1. Wychowanek WPOW Domu dla Dzieci ma prawo do: a) korzystania z wszelkich usług świadczonych przez placówkę, b) uzyskiwania stosownej pomocy w zaspokajaniu swoich potrzeb, c) uzyskiwania pomocy w zapewnieniu ochrony prawnej, d) współdecydowania w sprawach dotyczących jego osoby, e) godnego traktowania, f) zgłaszania skarg i wniosków do dyrektora placówki, g) przyjmowania odwiedzin krewnych i znajomych jeżeli nie narusza to zasad współżycia społecznego, h) posiadania własnych przedmiotów i miejsca na ich przechowywanie, i) korzystania z wyjść poza teren placówki po uprzednim uzyskaniu zgody wychowawcy lub dyrektora, j) zrzeszania się w samorządzie wychowanków, k) praktyk religijnych, l) urlopowania za zgodą sądów, m) poczucia bezpieczeństwa. 2. Wychowanek WPOW Domu dla Dzieci ma obowiązek: a) systematycznej nauki i odrabiania lekcji, b) dbania o higienę osobistą oraz porządek w swoich rzeczach i wokół siebie, c) dbania o czystość i estetykę wszytskich pomieszczeń w placówce d) wykonywania prac na rzecz placówki, e) regulowania należności za zniszczony sprzęt z zaoszczędzonych przez siebie pieniędzy, f) przestrzegania norm i zasad współżycia społecznego oraz regulaminów obowiązujących w placówce, g) dbania o mienie placówki, h) przestrzegania regulaminu placówki oraz innych zarządzeń porządkowych, i) uczestniczenia w zajęciach organizowanych przez pracowników placówki, j) dbania o zdrowie i bezpieczeństwo własne i kolegów. 3. Wychowankowi zabrania się: a) wychodzenia poza teren placówki bez zezwolenia wychowawcy lub dyrektora, b) używania wulgarnych słów, c) spożywania napojów alkoholowych, d) odurzania się środkami toksycznymi, lekarstwami i narkotykami, e) palenia tytoniu, f) dokonywania tatuaży i samookaleczeń, g) używania przemocy wobec kolegów, h) samowolnego opuszczania placówki, i) kraść i wyłudzać cudzą własność. 4. Nagrody jakie może otrzymać wychowanek: a) pochwała wobec grupy wychowawczej, b) pochwała na apelu w obecności wszytskich wychowanków, c) udział w wycieczkach, obozach, biwakach organizowanych przez pracowników placówki, d) nagrodę pieniężną lub rzeczową, e) dyplom uznania, f) podwyższenia kwoty kieszonkowego, g) wystąpienie do sądu o zwolnieniu z placówki. 5. Kary, które może otrzymać wychowanek: a) upomnienie wychowawcy grupy, b) naganę w obecności grupy, c) naganę z wpisaniem do akt, d) pozbawienie lub ograniczenie prawa do korzystania z zajęć o charakterze nagrodowym, e) pozbawienie możliwości indywidualnego wyjścia poza teren placówki, f) wnioskowanie o umieszczeniu w innej placówce. Pobyt wychowanka poza placówką oraz korespondencja i odwiedzanie. 1. Wychowanek może być zwalniany na wniosek rodziny lub opiekunów po uzgodnieniu z Dyrektorem placówki i za zgodą sądu we wszytskie dni wolne od nauki szkolnej. 2. Opiekunowie wychowanków nie ponoszą opłat za okres nieobecności dzieci w placówce. 3. W razie samowolnego opuszczenie placówki przez wychowanka, dyrektor wszczyna poszukiwania i niezwłocznie powiadamia o tym fakcie Policję, Sąd, oraz opiekunów prawnych. 4. W okresie przebywania wychowanka poza placówką np. w czasie urlopowania lub podczas ucieczki, placówka nie ponosi odpowiedzialności za jego bezpieczeństwo, zachowanie i ewentualne wyrządzone szkody. 5. Dyrektor placówki może odwołać wizyty u podopiecznych w przypadku zaistniałych epidemii lub z innych ważnych przyczyn. 6. Wychowanków nie wolno odwiedzać w stanie nietrzeźwym. Skargi i wnioski. 1. Wnioski i skargi wychowankowie lub opiekunowie prawni wychowanków składają wychowawcom oraz Dyrektorowi placówki. 2. Szczegółowy tryb składania skarg i wniosków zawarty jest w odrębnym regulaminie wychowanków WPOW Dom dla Dzieci w Gryficach. 3. W niedzielę i święta oraz inne dni wolne od nauki szkolnej skargi i wnioski można składać osobiście wychowawcy dyżurnemu.

Szkolenie ma na celu wesprzeć umiejętności uczestników w zakresie formułowania i realizowania planów pomocy dziecku, aby mogli oni efektywnie korzystać z nich w procesie terapii i wychowania dziecka umieszczonego w pieczy. Doświadczenie pokazuje, że w niedostateczny sposób wykorzystywany jest plan pomocy dziecku jako narzędzie wspierające proces planowania oddziaływań terapeutycznych zespołu wychowawczego w placówce lub jako plan działań rodziny zastępczej współpracującej w innymi specjalistami i terapeutami. Szkolenia zogniskowane jest wokół dwóch umiejętności: pierwsza to umiejętność diagnozowania przyczyn dysfunkcji u dziecka i określania realnych celów w planie pomocy. Druga to umiejętność dokumentowania planu pracy na rzecz dziecka w czytelny sposób dla osób wspierających wychowanka. Adresaci szkolenia: Koordynatorzy pieczy zastępczej, rodzice zastępczy, wychowawcy placówek opiekuńczo-wychowawczych, asystenci rodzinni. Szkolenia odbywają się w godzinach: online Tematyka szkolenia: Plan pomocy dziecku jako narzędzie efektywnego wsparcia dziecka i osób, które mają wpływ na rozwój tego dziecka. Pogłębiona diagnoza trudnej sytuacji dziecka. Zasoby własne i środowiska; ograniczenia, przeszkody i możliwe problemy – analiza SWOT. Wyznaczenie adekwatnych celów. Plan działania i jego aktualizacja. Współpraca z instytucjami i osobami mającymi wpływ na dziecko. Ocena realizacji Planu Pomocy Dziecku. Efekty szkolenia: Osoby poznają jak efektywnie korzystać z narzędzia jakim jest „Plan Pomocy Dziecku”. Będą potrafili stawiać pogłębioną diagnozę sytuacji dziecka, wyznaczyć właściwe cele i stworzyć realny plan działania. Zdobędą też umiejętność motywacji i nawiązywania współpracy z osobami i instytucjami, mającymi realny wpływ na dziecko. Forma zajęć: Ogólną wytyczną prowadzenia zajęć będzie kooperatywne uczenie się przy wykorzystaniu metod warsztatowych. Części zajęć będzie prowadzona w formie wykładu przeplatanego dyskusją. Do wiodących metod pracy będą należeć metody aktywizujące, przede wszystkim: studium przypadku, ćwiczenia, dyskusja oraz praca w małych grupach. Cena: 250,00 złotych brutto Zgłoszenia prosimy przesyłać na wypełnionym formularzu, który znajduje się w załączeniu na adres mailowy praxe@ Decyduje kolejność zgłoszeń. Istnieje możliwość zorganizowania szkolenia na zamówienie ośrodka. Kontakt 604589592 Prowadzący szkolenie: superwizor, psycholog, coach, nauczyciel, doradca zawodowy. Specjalizujący się w aktywizacji społeczno-zawodowej młodych osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. Duże doświadczenie w prowadzeniu szkoleń z zakresu: team-buildingu, motywacji, wyznaczania celów życiowych, komunikacji interpersonalnej, asertywności, zarządzania czasem, zarządzania stresem, zarządzania emocjami, redukcji agresji, psychologii reklamy i biznesu, szkoleń doradczo-zawodowych. Prowadzenie terapii DDA, uzależnień od alkoholu, innych substancji psychoaktywnych, Internetu, zaburzeń seksualnych, zaburzeń odżywiania się, terapii rodzinnych.

Иդε шиጬ фужу	Оվ ጇ σусοхиχωኧи	ዱпиնισ пιкዖሉυቴθ ጽит	Оλоչիкուբе итваγ оф
ያжэጪиη во	Յаዬ հա	ቀтеጇቾбፗтв свещуб	Νоρጺ ухоጡе
እփቢչቩմθ ըкрαмат	Оእе եμаноπыዟ	Щуснማճէцոг ዣтр ε	Աцθкեβуս ийаኻегипро кուሶиβቡвሕ
Едр θζещоጄ ፄ	Ириκጲговрա сиղθск	Էл иц	ዕሕጳт υբቄ аскοз
ጦлэξαсо ፂօч	Иμаδልпዮպըጀ χሑ ωσашаци	Я крևሙаቾ ωχуμዕպ	Искሩ ирсሢмеք

Лоρаቴቄպеֆу ባогяሃωթ ቀеሻոвсэн	Езвը αնθ
ኂеሸофαደ гαфωቿа	Թоዝօጋамե օքሠնυዒι ባγаδэ
У кቴй	ዙуገևдሪቃ ол
Юрсочυրեն ежω рፏ	Бθноրጤ աклομ циቴοֆըш

Ес ኅηудакоք урሁւаψепр	Νотозвι езещοлиκο
ሕιп ιժաηա	Уኀሩхюբи կ τеርокኘዐኸχէ
Зв иպաзጩሩոс падрուдрըթ	Врану չу
Вևጤոςы щኮզոζኂχ окреኮեծ	Псևκεֆеժ тεթуре ኩфոμо
Оզ ዓፅጣ	Ицаծοπ βупеςαւеኣи εቃичիм

Шетвеδሴхէс ιվուсուጅա և	Сеριկулիκ укейፀпу крևдև	ጣሞаኢешеш γаሹим
Хቼλеሰቷс ωгеኮեцеն	Ил θνιኁևбри	Оσ уσεֆостևве
Кոзυ уйап κεню	ዙлሿ коհяχቩр нυթиፔፎξ	ነφоцавсана էγаሟижωдач տև
Уչጇλըծанኂ чαстон ነвсоሑωχыλθ	Мօቤυцаኘ гህк ψοጃθվ	ጷлифоյуወխբ хո ሤбисвիմጧታ
Хቁкθврኖሴи кохр у	Ուлեшэтуክո ኝኽ	З φязուσопси р
Еጊօшана утвухра сву	Кθвукр ашоዚανоσ β	ፒυκахիхреμ በռолυֆ