Św. Klara z Asyżu (właściwie Chiara Offreduccio) urodziła się 16 lipca 1194, a zmarła 11 sierpnia 1253. Zakonnica, duchowa córka św. Franciszka z Asyżu, współzałożycielka klarysek oraz święta Kościoła Katolickiego. Krótki życiorys św. KlaryBiografia rozszerzona św. KlaryCiekawostki o św. KlarzeCytaty św. KlaryŹródła Krótki życiorys św. Klary Święta Klara, mianowicie Klara z Asyżu, przyszła na świat w Asyżu 16 lipca 1194 roku. Urodziła się w rodzinie o statusie rycerskim. Ważną rolę odegrała w jej życiu matka, która usłyszawszy głos od Boga, zdecydowała się pokierować córką w kierunku życia zakonnego. Klara według źródeł była od początku pobożna i miłująca, z takimi też reakcjami spotykała się w swym otoczeniu. W wieku, w którym była już świadoma swej posługi, spotkała św. Franciszka z Asyżu. Chciała dołączyć do Braci Mniejszych. Franciszek przychylił się do prośby Klary. Pod wpływem bez wątpienia uroku Klary, Franciszek podarował nowemu kobiecemu zgromadzeniu mały klasztor. W tymże klasztorze siostry rozpoczęły regularne modlitwy i pokutę, rzecz jasna w duchu ubóstwa oraz utrzymywania się z owoców pracy własnych rąk. Projekt wystartował pod nazwą Pań Ubogich i okazał się strzałem w dziesiątkę jeśli idzie o pozyskiwania w poczet zakonny pań z dobrych domów, które licznie zorientowały się wkrótce na drogę wybraną przez Klarę. Źródła na szczęście w przypadku Świętej nie milczą, ale mówią wprost o cudach jakie miały miejsce pod wpływem łask udzielanych Klarze przez moce Jezusa. Reguła zakonna, bardzo wymagająca, post i nocne czuwania, wpłynęły jednak na kondycje Klary bardzo źle. Klara rozchorowała się i zmarła w wieku zaledwie 42 lat – zmarła 11 sierpnia 1253 roku w swym klasztorze San Damiano w pobliżu Asyżu. Biografia rozszerzona św. Klary Święta Klara, dziewica, sławetna siostra Braci Mniejszych. Święta Klara, czyli założycielka zakonu klarysek. 11 sierpnia jest w liturgii dniem wspomnienia i rocznicą jej śmierci. Według źródeł, Klara przyszła na świat w Asyżu w roku 1193 lub 1194. Pochodziła z rycerskiego rodu, jako najstarsza z trzech córek Ortolany i pana Favarone rodu Offreduccio. Stan błogosławiony matki Klary był niezwykły, matka bowiem, w trakcie zwykłej codziennej modlitwy usłyszała słowa: „Nie bój się, gdyż to dziecko zabłyśnie swym życiem jaśniej niż słońce!”. Zdarzenie to znacząco wpłynęło na biografię świętej, ponieważ pod wpływem usłyszanych słów matka nadała jej imię Klara, co po łacinie oznacza osobę czystą i sławną. Miłość i pobożność gościły w rodzinie Klary, cieszyła się więc dobrą atmosferą. Jej losy związane były też z świętym Franciszkiem, ponieważ gdy dorastała, Franciszek, pochodzący również z Asyżu, prowadził już swą działalność. Klara uczęszczała na spotkania ze świętym Franciszkiem, chcąc zrozumieć lepiej jego intencje i to co tak naprawdę mu przyświeca. Tymczasem jej rodzice, gdy w niej zawiązywało się już poważne życie duchowe, mieli co do Klary plany matrymonialne. Plany te jednak musiały ustąpić miejsca czemuś dla niej znacznie większemu. Klara w końcu zwróciła się do świętego Franciszka o pomoc w dostąpieniu statusu siostry Braci Mniejszych. W życiu Klary najbardziej chyba odcisnęła się data 28 marca 1212 roku, gdy miała miejsce w miejscowym kościele msza palmowa. Klara poświęconą palmę odebrała z rąk biskupa osobiście, co miało oznaczać akces w szeregi regularnego duchowieństwa. Klara potajemnie odebrała z rąk Franciszka welon zakonny i zgrzebny habit, chcąc już wówczas na dobre oddać życie Chrystusowi. Mogła też liczyć na dobre towarzystwo na nowej drodze, bowiem wkrótce przyłączyła się do Klary jej siostra, błogosławiona Agnieszka. W ten oto sposób obie siostry mogły wzajemnie na siebie liczyć w nowych trudach. Przy kościółku św. Damiana Franciszek, zachwycony stanem rzeczy, wystawił siostrom mały klasztor. Franciszek dobrze wiedział jak przydatne dla zakonu męskiego jest zaplecze w postaci jego żeńskiej odmiany. Siostry miały modlić się i odbywać pokutę. Zakon rozpoczął działalność pod nazwą Pań Ubogich, wkrótce zaś jako II Zakon, a siostry przyjęły nazwę klarysek, na znak dostojeństwa wyrzeczeń Klary. Reguła zakonu miała sprowadzać się też do życia sióstr z owoców własnej zakonnej pracy, więc punktem orientacyjnym w posłudze pań był „przywilej ubóstwa”, co określał zakaz posiadania wszelkiej osobistej własności. Był to czas dobry, w którym okazało się szybko, że wiele innych córek szlacheckich chce podjąć swą drogę w ten sposób. Życie surowe, nocne czuwania i częste posty. Oto czym było życie zakonne oznaczone imieniem Klary. Miały też miejsce cuda, o czym wspominają też źródła. Otóż Klara potrafiła rozmnożyć na przykład chleb dla sióstr, posiadając jednocześnie zdolności uzdrawiające płynące z opieki Jezusa. W życiu Klary mowa też o szczególnych łaskach, bo i nie przypadkowo jest dziś patronką telewizji. A wzięło się to stąd, że leżąc w swym posłaniu i gorączkując, bardzo chora Klara w noc Narodzenia Pańskiego widziała i słyszała Pasterkę odprawianą przez Franciszka i jego braci w okolicznym kościele. Trzeba też zaznaczyć, że po śmierci Franciszka to właśnie Klara przejęła trudy utrzymania zakonu. Klara żyła zaledwie 42 lata. Przyczyną przedwczesnego odejścia mogły być wyczerpujące posty, lub po prostu całkowite poświęceniu się regule zakonnej, pełnej umartwień i czuwań, które spowodowały, że już 11 sierpnia roku 1253 Klara odeszła. Na znak dostojeństwa jej poświęceń, uroczysty pogrzeb Klary, który odbył się nazajutrz, poprowadził papież Innocenty IV. Trzeba również zaznaczyć, że przebieg kanonizacji był bardzo szybki. Bo już w cztery lata po jej śmierci Klara została świętą. Świętobliwość życia Klary i sposób w jaki prowadziła klariańską wspólnotę przyczyniły się do tego, iż papiestwo w późniejszym czasie roztoczyło nad wspólnotą specjalną opiekę, aż po jego wielkie poparcie, czego dowodem była już sama kanonizacja i niezwykle uroczyste złożenie ciała świętej w asyskiej bazylice. Na pamiątkę odnalezienia ciała św. Klary w 1850 roku, 23 września klaryski obchodzą jej święto ku pamięci wszystkich dokonań Klary. „Święta Klara z Asyżu. Oblubienica Ubogiego Chrystusa” jest pozycją literacką autorstwa Nugent Madeline Pecora, która przybliża sylwetkę świętej w sposób przystępny. Ciekawostki o św. Klarze Matka Klary będąc w ciąży usłyszała głos, mówiący, że dziecko które powije będzie jaśniało bardziej od Słońca na niebie. W związku z tym dała córce na imię Klara – osoba czysta i jasna. Rodzice chcieli by córka realizowała się małżeńsko. W odparciu tych planów pomógł św. Franciszek, pochodzący również z Asyżu, a którego Klara spotkała i przekonała o potrzebach duchowych kobiet. Siostra Klary, błogosławiona Agnieszka, również zasiliła szeregi nowego kobiecego zakonu, nazwanego później klaryskami. Punktem orientacyjnym w posłudze klarysek jest do dziś „przywilej ubóstwa”, bowiem panie nie mogą posiadać żadnej własności prywatnej. Cytaty św. Klary „Ja, Klara, służebnica Chrystusa, roślinka świętego Ojca naszego Franciszka, siostra i matka wasza oraz innych sióstr ubogich, chociaż niegodna, proszę Pana naszego Jezusa Chrystusa przez Jego miłosierdzie i przez wstawiennictwo Jego Najświętszej Rodzicielki Maryi, św. Michała Archanioła, wszystkich Świętych, aby sam Ojciec niebieski dał wam i potwierdził to najświętsze błogosławieństwo w niebie i na ziemi; na ziemi, pomnażając was w łasce i swoich cnotach wśród swych sług i służebnic w swoim Kościele wojującym, w niebie, wywyższając was i uwielbiając wśród swych świętych w swoim Kościele tryumfującym.” „O błogosławione ubóstwo! Ono miłujących je serdecznie obdarza wiecznymi bogactwami.” „Szczęśliwy naprawdę ten, komu dane jest dostać się na świętą ucztę, aby przylgnąć całym sercem do Tego, którego piękność podziwiają nieustannie wszystkie błogosławione zastępy niebieskie.” Źródła Autor zdjęcia świętej Klary: Adamt Ciekawe artykuły: Niezwykły życiorys: Polub nas: Tagi:

Życiorys świętej Klary Św. Klara, dziewica, założycielka Zakonu Sióstr Klarysek, patronka radia i telewizji Asyż – oto miejsce, do którego od ośmiu wieków przybywają liczni pielgrzymi, aby rozważać boską legendę Klary, legendę, która wywarła ogromny wpływ na życie Kościoła i na historię duchowości chrześcijańskiej. Trzeba koniecznie w naszej epoce powtórzyć odkrycie św. Klary, gdyż ma ono doniosłe znaczenie dla Kościoła; trzeba koniecznie dokonać odkrycia tego charyzmatu, tego powołania. Konieczne jest ponowne odkrycie boskiej legendy Franciszka i Klary” (przemówienie Jana Pawła II w Asyżu, 12 marca 1982 roku). Jest naprawdę trudno rozłączyć te dwa imiona: Franciszka i Klary. Te dwa zjawiska: Franciszka i Klary. Te dwie legendy: Franciszka i Klary… Trudno jest rozdzielić imiona Franciszka i Klary. Znajduje się między nimi coś głębokiego, czego nie można zrozumieć, pomijając kryteria duchowości franciszkańskiej, chrześcijańskiej, ewangelicznej, czego nie można ogarnąć w oparciu o kryteria ludzkie. Dwumian: Franciszek – Klara jest rzeczywistością, którą pojmuje się jedynie poprzez kategorie chrześcijańskie, duchowe, niebieski; jednakże należy on do rzeczywistości tej ziemi, tego miasta, tego Kościoła. Wszystko zaczęło się tu w Asyżu” (tamże). Klara, córka szlachcica Favarone d’Offreduccio i Ortolany, urodziła się w Asyżu w 1193 r. (według innych w 1194). W wieku 18 lat pociągnięta ideałami ubóstwa, pokory oraz umiłowania Ukrzyżowanego Chrystusa, którymi żył i głosił Franciszek Bernardone, w nocy niedzieli Palmowej 1211 r. uciekła z pałacu swoich rodziców i udała się do Porcjunkuli, gdzie czekał na nią Franciszek ze swoimi braćmi. Tu z rąk Biedaczyny otrzymała zgrzebny habit i welon zakonny, ale wcześnie ściął jej piękne i bujne włosy. Przy ołtarzu Matki Bożej Anielskiej poświęciła się Bogu przyrzekając pozostać na zawsze ubogą, posłuszną i dziecinną za przykładem Jezusa Chrystusa. Tej nocy powstał drugi zakon franciszkański znany dziś w świecie pod nazwą: siostry klaryski. Franciszek rzeczywiście odegrał w życiu Klary wspaniałą rolę przez wskazanie drogi do Chrystusa, którego już przedtem wybrała za wzór i cel swoich wszystkich dążeń. Gdy w 1211 r. wyszła ukradkiem z domu i udała się do Franciszka nie spodziewała się, że skutki tego czynu przekroczą granice Asyżu, a później Italii. Wiedziała jedno: do najważniejszego dzieła w historii ludzkości – do zbawienia – kobieta jest tak samo powołana jak i mężczyzna. I w równej z nim mierze odpowiada przed Bogiem i bliźnimi za los i wartość tego dzieła w sobie i w całym świecie. Po krótkim pobycie u ss. Benedyktynek k. Asyżu (Bastia i Subasio) Franciszek przyprowadził ją do klasztoru przy kościele św. Damiana. Od roku 1211 do śmierci w 1253 roku Klara walczyła o zachowanie tożsamości zakonu, do którego przylgnęła nazwa: „Ubogie panie”. Walczyła o pełną treść tego tytułu tłumacząc papieżom Grzegorzowi IX i Innocentemu IV, że w proteście ubóstwem przeciwko szerzącemu się kultowi pieniądza i bogactw kobiety potrafią przynajmniej dorównać mężczyzną. Została zrozumiana przez ówczesny świat niewieści. Do klasztoru przy kościółku św. Damiana zaczęły się zgłaszać postulantki z różnych klas społecznych. Pierwszymi były: jej rodzona siostra Katarzyna, która przybrała imię Agnieszka, późniejsza przełożona klasztoru w Monticelii, a po śmierci została kanonizowana; jej własna matka po owdowieniu, Mortulana z najmłodszą córką Beatrycze. Idea takiego włączania się w życie Kościoła trafiła w Europie na dobry grunt. Takim były Czechy ze św. Agnieszką z Pragi i Polska, gdzie w drugiej połowie XIII wieku widzimy wśród klarysek św. Kingę, bł. Salomeę i bł. Jolantę – wszystkie z książęcego rodu. W postawie Klary nie było ani pogardy, ani naiwnego uwielbienia tego świata, który według niej składał się z jej braci i sióstr w człowieczeństwie. Giotto namalował ją pochyloną nad martwym ciałem św. Franciszka, od którego wiele się nauczyła – przede wszystkim szacunku dla dzieła Bożego, jakim jest cały kosmos i w nim człowiek. Była pojętą uczennicą i doskonałą mistrzynią kobiecości dbałej o swoje prawa; broniącej własnej godności w granicach uznawanych nie kaprysami ludzi, lecz wolą Bożą. Przez całe życie okazywała się mężną niewiastą, małą, wyrozumiałą, delikatną, ale zawsze zdecydowaną. Chętnie nazywała się roślinką św. Franciszka. Gdy Franciszek, obdarzony stygmatami, zapadał na zdrowiu, Klara przyjęła go u św. Damiana i gościła w celi zbudowanej dlań w ogrodzie. Krótko przed śmiercią Biedaczyna przekazał jej, ostatnią swoją wolę, a po jego zgonie bracia przynieśli jego ciało do św. Damiana i Święta po raz ostatni kompletowała jego stygmaty. W klasztorze św. Damiana Klara przeżyła 42 lata, w tym aż 28 w chorobie i cierpieniu. Do samej śmierci pełniła posługę przełożonej. Śmiertelnie chorą odwiedził papież Innocenty IV. 2 dni przed śmiercią Klary tenże papież zatwierdza regułę napisaną przez nią na wzór reguły św. Franciszka, a nie św. Benedykta. Zmarła 11 sierpnia 1253 roku. Kanonizował ją papież Aleksander IV 15 sierpnia 1255 r. w Anagni. W bulli kanonizacyjnej papież nawiązując do śmierci Klary (znaczy jasna, promienna) pisze: „Klara przed swym nawróceniem jasna, w nawróceniu jeszcze jaśniejsza, w życiu zamkniętym przejasna, najjaśniejsza po dokonaniu doczesnego życia! Zajaśniała bowiem w świecie, rozbłysła w zakonie, w domu jaśniała jak promyk, w klasztorze rozbłysła jak światło błyskawicy. Zajaśniała w życiu, promienieje po śmierci, zajaśniała na ziemi, sieje blaski w niebie! W prawdzie światło to pozostawało zamknięte wewnątrz murów klasztornych, ale wysyłało na zewnątrz swe jasne promienie, skupiało się w ciasnym klasztorze, a równocześnie rozsiewało się po szerokim świecie, trzymało się wnętrza a wypływało na zewnątrz. Klara żyła bowiem w ukryciu, ale życie jej stawało się jawne, Klara milczała, ale jej fama była głośna, Klara kryła się w celi, ale znaną była po miastach”. Ciało jej złożono w kościele św. Jerzego, a po wybudowaniu bazyliki ku jej czci umieszczono w niej w 1260 r., gdzie spoczywa po dzień dzisiejszy. Ikonografia najczęściej przedstawia św. Klarę w monstrancją w ręku. Podczas najazdu Saracenów na Asyż (1240 i 1241) Święta spowodowała swym nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu odstąpienie ich od obleganego miasta. Klara pozostawiła kilka pism: 1. Reguła, którą zatwierdził 9 sierpnia 1253 r. papież Innocenty IV, 2. Testament i błogosławieństwo, 3. 4 listy do św. Agnieszki z Pragi, Św. Agnieszka (kanonizował ją papież Jan Paweł II dnia 12 listopada 1989 r.) była córką Ottona I, króla Czech, i Konstancji Węgierskiej, krewnej św. Elżbiety. Wychowywała się klasztorze cystersek w Trzebnicy, a potem w klasztorze w Doxan (Czech). Ufundowała szpital dla ubogich oraz dwa klasztory: franciszkanów i klarysek w Pradze. Welon klaryski przyjęła w 1234 r. a nieco później została ksienią swojego klasztoru, 4. List do s. Ermenetrudy z Bruges. Życiorys, czyli „Legenda o św. Klarze” napisał br. Tomasz z Celano. W 1953 r. papież Pius XII ustanowił św. Klarę patronką radia i telewizji. Bowiem nie mogąc z powodu choroby uczestniczyć w noc Bożego Narodzenia 1252 r. w bazylice św. Franciszka na nabożeństwie, z Bożej łaski na odległość doskonale widziała jakby na ekranie i słyszała wszystko jakby była obecna na uroczystości w dolnej bazylice grobu Biedaczyny. 27 października 1986 r. Jan Paweł II podczas niezapomnianego spotkania modlitewnego przedstawicieli wielkich religii świata powiedział: „To jest trwała lekcja Asyżu: to jest lekcja św. Franciszka, który w cielił w życie ujmujący nas ideał; to jest lekcja św. Klary, która byłą jego pierwszą naśladowczynią. Jest to ideał złożony z łagodności, pokory, głębokiego poczucia Boga oraz oddania się na służbę wszystkim. Św. Franciszek był człowiekiem pokoju, św. Klara była w najwyższym stopniu kobietą modlitwy. Jej więź w modlitwie podtrzymywała Franciszka i jego towarzyszy, podobnie jak podtrzymuje nas dziś. Franciszek i Klara dają przykład życia w pokoju z Bogiem, z samym sobą, ze wszystkimi mężczyznami i kobietami na tym świecie. Niech ten święty mąż i ta święta kobieta będą natchnieniem dla wszystkich ludzi dzisiaj, by mieli tę samą siłę charakteru i miłości Boga i bliźniego, by kroczyć nadal drogą, którą musimy iść razem. Poruszeni przykładem św. Franciszka i św. Klary – prawdziwych uczniów Chrystusa i przekonani przykładem tego dnia, który przeżyliśmy razem, zobowiązujemy się do dokonania rachunku sumienia, do wierniejszego słuchania ich głosu, do czyszczenia naszego ducha z uprzedzeń, gniewu, wrogości, zazdrości i zawiści. Będziemy się starali czynić pokój w myśli i w działaniu, mając umysł i serce zwrócone ku jedności ludzkiej rodziny”. Opracował O. Tadeusz Słotwiński ofmAsyż – oto miejsce, do którego od ośmiu wieków przybywają liczni pielgrzymi, aby rozważać boską legendę Klary, legendę, która wywarła ogromny wpływ na życie Kościoła i na historię duchowości chrześcijańskiej. Trzeba koniecznie w naszej epoce powtórzyć odkrycie św. Klary, gdyż ma ono doniosłe znaczenie dla Kościoła; trzeba koniecznie dokonać odkrycia tego charyzmatu, tego powołania. Konieczne jest ponowne odkrycie boskiej legendy Franciszka i Klary” (przemówienie Jana Pawła II w Asyżu, 12 marca 1982 roku). Jest naprawdę trudno rozłączyć te dwa imiona: Franciszka i Klary. Te dwa zjawiska: Franciszka i Klary. Te dwie legendy: Franciszka i Klary… Trudno jest rozdzielić imiona Franciszka i Klary. Znajduje się między nimi coś głębokiego, czego nie można zrozumieć, pomijając kryteria duchowości franciszkańskiej, chrześcijańskiej, ewangelicznej, czego nie można ogarnąć w oparciu o kryteria ludzkie. Dwumian: Franciszek – Klara jest rzeczywistością, którą pojmuje się jedynie poprzez kategorie chrześcijańskie, duchowe, niebieski; jednakże należy on do rzeczywistości tej ziemi, tego miasta, tego Kościoła. Wszystko zaczęło się tu w Asyżu” (tamże). Klara, córka szlachcica Favarone d’Offreduccio i Ortolany, urodziła się w Asyżu w 1193 r. (według innych w 1194). W wieku 18 lat pociągnięta ideałami ubóstwa, pokory oraz umiłowania Ukrzyżowanego Chrystusa, którymi żył i głosił Franciszek Bernardone, w nocy niedzieli Palmowej 1211 r. uciekła z pałacu swoich rodziców i udała się do Porcjunkuli, gdzie czekał na nią Franciszek ze swoimi braćmi. Tu z rąk Biedaczyny otrzymała zgrzebny habit i welon zakonny, ale wcześnie ściął jej piękne i bujne włosy. Przy ołtarzu Matki Bożej Anielskiej poświęciła się Bogu przyrzekając pozostać na zawsze ubogą, posłuszną i dziecinną za przykładem Jezusa Chrystusa. Tej nocy powstał drugi zakon franciszkański znany dziś w świecie pod nazwą: siostry klaryski. Franciszek rzeczywiście odegrał w życiu Klary wspaniałą rolę przez wskazanie drogi do Chrystusa, którego już przedtem wybrała za wzór i cel swoich wszystkich dążeń. Gdy w 1211 r. wyszła ukradkiem z domu i udała się do Franciszka nie spodziewała się, że skutki tego czynu przekroczą granice Asyżu, a później Italii. Wiedziała jedno: do najważniejszego dzieła w historii ludzkości – do zbawienia – kobieta jest tak samo powołana jak i mężczyzna. I w równej z nim mierze odpowiada przed Bogiem i bliźnimi za los i wartość tego dzieła w sobie i w całym świecie. Po krótkim pobycie u ss. Benedyktynek k. Asyżu (Bastia i Subasio) Franciszek przyprowadził ją do klasztoru przy kościele św. Damiana. Od roku 1211 do śmierci w 1253 roku Klara walczyła o zachowanie tożsamości zakonu, do którego przylgnęła nazwa: „Ubogie panie”. Walczyła o pełną treść tego tytułu tłumacząc papieżom Grzegorzowi IX i Innocentemu IV, że w proteście ubóstwem przeciwko szerzącemu się kultowi pieniądza i bogactw kobiety potrafią przynajmniej dorównać mężczyzną. Została zrozumiana przez ówczesny świat niewieści. Do klasztoru przy kościółku św. Damiana zaczęły się zgłaszać postulantki z różnych klas społecznych. Pierwszymi były: jej rodzona siostra Katarzyna, która przybrała imię Agnieszka, późniejsza przełożona klasztoru w Monticelii, a po śmierci została kanonizowana; jej własna matka po owdowieniu, Mortulana z najmłodszą córką Beatrycze. Idea takiego włączania się w życie Kościoła trafiła w Europie na dobry grunt. Takim były Czechy ze św. Agnieszką z Pragi i Polska, gdzie w drugiej połowie XIII wieku widzimy wśród klarysek św. Kingę, bł. Salomeę i bł. Jolantę – wszystkie z książęcego rodu. W postawie Klary nie było ani pogardy, ani naiwnego uwielbienia tego świata, który według niej składał się z jej braci i sióstr w człowieczeństwie. Giotto namalował ją pochyloną nad martwym ciałem św. Franciszka, od którego wiele się nauczyła – przede wszystkim szacunku dla dzieła Bożego, jakim jest cały kosmos i w nim człowiek. Była pojętą uczennicą i doskonałą mistrzynią kobiecości dbałej o swoje prawa; broniącej własnej godności w granicach uznawanych nie kaprysami ludzi, lecz wolą Bożą. Przez całe życie okazywała się mężną niewiastą, małą, wyrozumiałą, delikatną, ale zawsze zdecydowaną. Chętnie nazywała się roślinką św. Franciszka. Gdy Franciszek, obdarzony stygmatami, zapadał na zdrowiu, Klara przyjęła go u św. Damiana i gościła w celi zbudowanej dlań w ogrodzie. Krótko przed śmiercią Biedaczyna przekazał jej, ostatnią swoją wolę, a po jego zgonie bracia przynieśli jego ciało do św. Damiana i Święta po raz ostatni kompletowała jego stygmaty. W klasztorze św. Damiana Klara przeżyła 42 lata, w tym aż 28 w chorobie i cierpieniu. Do samej śmierci pełniła posługę przełożonej. Śmiertelnie chorą odwiedził papież Innocenty IV. 2 dni przed śmiercią Klary tenże papież zatwierdza regułę napisaną przez nią na wzór reguły św. Franciszka, a nie św. Benedykta. Zmarła 11 sierpnia 1253 roku. Kanonizował ją papież Aleksander IV 15 sierpnia 1255 r. w Anagni. W bulli kanonizacyjnej papież nawiązując do śmierci Klary (znaczy jasna, promienna) pisze: „Klara przed swym nawróceniem jasna, w nawróceniu jeszcze jaśniejsza, w życiu zamkniętym przejasna, najjaśniejsza po dokonaniu doczesnego życia! Zajaśniała bowiem w świecie, rozbłysła w zakonie, w domu jaśniała jak promyk, w klasztorze rozbłysła jak światło błyskawicy. Zajaśniała w życiu, promienieje po śmierci, zajaśniała na ziemi, sieje blaski w niebie! W prawdzie światło to pozostawało zamknięte wewnątrz murów klasztornych, ale wysyłało na zewnątrz swe jasne promienie, skupiało się w ciasnym klasztorze, a równocześnie rozsiewało się po szerokim świecie, trzymało się wnętrza a wypływało na zewnątrz. Klara żyła bowiem w ukryciu, ale życie jej stawało się jawne, Klara milczała, ale jej fama była głośna, Klara kryła się w celi, ale znaną była po miastach”. Ciało jej złożono w kościele św. Jerzego, a po wybudowaniu bazyliki ku jej czci umieszczono w niej w 1260 r., gdzie spoczywa po dzień dzisiejszy. Ikonografia najczęściej przedstawia św. Klarę w monstrancją w ręku. Podczas najazdu Saracenów na Asyż (1240 i 1241) Święta spowodowała swym nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu odstąpienie ich od obleganego miasta. Klara pozostawiła kilka pism: 1. Reguła, którą zatwierdził 9 sierpnia 1253 r. papież Innocenty IV, 2. Testament i błogosławieństwo, 3. 4 listy do św. Agnieszki z Pragi, Św. Agnieszka (kanonizował ją papież Jan Paweł II dnia 12 listopada 1989 r.) była córką Ottona I, króla Czech, i Konstancji Węgierskiej, krewnej św. Elżbiety. Wychowywała się klasztorze cystersek w Trzebnicy, a potem w klasztorze w Doxan (Czech). Ufundowała szpital dla ubogich oraz dwa klasztory: franciszkanów i klarysek w Pradze. Welon klaryski przyjęła w 1234 r. a nieco później została ksienią swojego klasztoru, 4. List do s. Ermenetrudy z Bruges. Życiorys, czyli „Legenda o św. Klarze” napisał br. Tomasz z Celano. W 1953 r. papież Pius XII ustanowił św. Klarę patronką radia i telewizji. Bowiem nie mogąc z powodu choroby uczestniczyć w noc Bożego Narodzenia 1252 r. w bazylice św. Franciszka na nabożeństwie, z Bożej łaski na odległość doskonale widziała jakby na ekranie i słyszała wszystko jakby była obecna na uroczystości w dolnej bazylice grobu Biedaczyny. 27 października 1986 r. Jan Paweł II podczas niezapomnianego spotkania modlitewnego przedstawicieli wielkich religii świata powiedział: „To jest trwała lekcja Asyżu: to jest lekcja św. Franciszka, który w cielił w życie ujmujący nas ideał; to jest lekcja św. Klary, która byłą jego pierwszą naśladowczynią. Jest to ideał złożony z łagodności, pokory, głębokiego poczucia Boga oraz oddania się na służbę wszystkim. Św. Franciszek był człowiekiem pokoju, św. Klara była w najwyższym stopniu kobietą modlitwy. Jej więź w modlitwie podtrzymywała Franciszka i jego towarzyszy, podobnie jak podtrzymuje nas dziś. Franciszek i Klara dają przykład życia w pokoju z Bogiem, z samym sobą, ze wszystkimi mężczyznami i kobietami na tym świecie. Niech ten święty mąż i ta święta kobieta będą natchnieniem dla wszystkich ludzi dzisiaj, by mieli tę samą siłę charakteru i miłości Boga i bliźniego, by kroczyć nadal drogą, którą musimy iść razem. Poruszeni przykładem św. Franciszka i św. Klary – prawdziwych uczniów Chrystusa i przekonani przykładem tego dnia, który przeżyliśmy razem, zobowiązujemy się do dokonania rachunku sumienia, do wierniejszego słuchania ich głosu, do czyszczenia naszego ducha z uprzedzeń, gniewu, wrogości, zazdrości i zawiści. Będziemy się starali czynić pokój w myśli i w działaniu, mając umysł i serce zwrócone ku jedności ludzkiej rodziny”. Opracował O. Tadeusz Słotwiński ofm

Przed Tradycja nadawania nowych imion w trakcie przystępowania do sakramentów ma zdecydowanie biblijne korzenie. Sam Jezus nadawał nowe imiona osobom, które zostawały jego uczniami. Bierzmowanie jest w Kościele Katolickim traktowane jako drugi, po chrzcie, sakrament inicjacji chrześcijańskiej. Wybieranie imion to fajna zabawa. Niektórzy tylko dla tego trzeciego imienia na bierzmowanie się decydują. Lista jest naprawdę spora. Choć Kościół pozwala wybierać tylko imiona świętych i błogosławionych. Jeśli chcesz wiedzieć po co nam do bierzmowania patron, czym się kierować przy jego wyborze i jakie są najpopularniejsze bierzmowańcze imiona – czytaj dalej. Motywacja Jeżeli bierzmowanie ma być sakramentem dojrzałości chrześcijańskiej, to i w miarę dojrzale trzeba by do niego podejść. A różnie z tym bywa. Wybór imienia, czyli patrona, nie może być dokonywany na podstawie atrakcyjności brzmienia albo tego, że nosi je ktoś znany z telewizji. Albo na przykład gitarzysta popularnego zespołu heavy metalowego 😉 Kolejność podejmowania decyzji jest taka: Szukamy świętego, którego życie i postawa są dla nas inspiracją i wzorem do naśladowania. Żeby to zrobić, trzeba trochę poznać tych świętych żywoty. No chyba, że od lat mamy swój top of the top lokatorów nieba i już wiemy, na kogo padło. Warto również brać pod uwagę cechy charakteru kandydata. Jego usposobienie. Lot. Przykład łopatologiczny: jeśli ktoś lubi zwierzęta i naturę, to naturalnym byłby wybór św. Franciszka z Asyżu. Ale to nie musi być reguła. Brzmienie nie powinno być czynnikiem decydującym. Ale może być dodatkowym. Mamy pełne prawo wybrać sobie imię, które po prostu nam się podoba. Ja na przykład nie wybrałbym sobie Alfons. Jeśli imię, które nosi nasz wzorcowy święty nosi przy okazji nasz idol popkultury albo fascynujący naukowiec, wtedy i to może być czynnikiem delikatnie wspomagającym wybór. Bo czemu nie? Propozycja imion do bierzmowania Lista jest spora. Oto najciekawsze imiona żeńskie z opisem: Agata – patronka zawodów związanych z ogniem (piekarzy, ludwisarzy, kominiarzy) i kobiet karmiących, oznacza dobra, szlachetna. Agnieszka – patronka młodych dziewic, czystości, narzeczonych, dzieci, panien, ogrodników, oznacza czysta, nieskalana, dziewicza. Anastazja – patronka męczenników, wdów, tkaczy, wzywana jest w przypadkach chorób głowy i piersi, oznacza zmartwychwstanie, wskrzeszenie. Anna – patronka kobiet rodzących, matek, gospodyń domowych, piekarzy, wdów, oznacza wdzięk, łaska. Apolonia – patronka dentystów, oznacza należąca do Apolla. Barbara – patronka górników, dobrej śmierci, oznacza cudzoziemka, obca. Cecylia – patronka muzyków, wywodzi się od słowa caecus, które oznacza: ślepy, ciemny, wątpliwy. Daria – patronka sędziów, oznacza ta, która jest dobra. Elżbieta – patronka matek, żon, położnych, oznacza Bóg jest moją przysięgą albo Bóg jest moją doskonałością. Jadwiga – patronka Polski, oznacza waleczna kobieta. Joanna – patronka lekarzy, małżeństw, rodzin, dzieci poczętych, matek w stanie błogosławionym, oznacza Jahwe jest łaskawy. Katarzyna – patronka dziewcząt, dziewic, starych panien, teologów, uczonych, mówców, studentów, sekretarek, wywodzi się od słowa katharós, które oznacza czysty, bez skazy, dziewiczy. Kinga – patronka górników i wielickiej kopalni, oznacza z walecznego rodu. Klara – patronka radia, telewizji, osób z chorobami oczu, praczek, malarzy, kobiet haftujących, oznacza jasny, jaśniejący, czysty. Łucja – patronka chorych dzieci, ociemniałych, a także wszystkich tych, którzy potrzebują dobrego wzroku: pisarzy, krawców, tkaczy, szwaczek, rolników, oznacza narodzona o świcie. Magdalena – patronka dzieci, które mają trudności z chodzeniem, fryzjerów, kobiet, osób kuszonych, ogrodników, studentów i więźniów, wywodzi się z Biblii od przydomka Marii Magdaleny i oznacza Maria z Magdali. Małgorzata – patronka bezpłodnych kobiet, oznacza perła. Maria – patronka matek i mądrości, oznacza napawać radością, ukochana przez Boga. Marta – patronka w trudnych sprawach, wszystkich gospodyń, hotelarzy i pań domu, oznacza pani domu, gospodyni lub władczyni. Róża – patronka Ameryki Łacińskiej oraz Filipin, a także kwiaciarek i ogrodników, wywodzi się od słowa rosa, które oznacza róża. Sabina – patronka gospodyń domowych, oznacza pochodząca z Sabinów (dawne plemię zamieszkujące środkową Italię). Stefania – patronka poszukiwaczy skarbów, oznacza ukoronowana, nagrodzona wieńcem zwycięstwa. Teresa – patronka Francji oraz misji, misjonarzy i misjonarek świata, wywodzi się od słowa oznaczającego mieszkanka wyspy Thera. Urszula – patronka nauczycielek, wywodzi się od słowa ursa, które oznacza niedźwiedzica. Weronika – patronka fotografów, gospodyń parafialnych, szwaczek, tkaczy i kupców, oznacza tę, która przynosi zwycięstwo. Oto propozycje imion męskich do bierzmowania. Adam – patron ubogich i cierpiących, oznacza ojca całej ludzkości. Adrian – patron strażników więziennych, oznacza pochodzący z Hadrii (miasto we Włoszech, na południe od Wenecji) lub z regionu morza Adriatyckiego. Alfons – patron adwokatów, jest to imię pochodzenia germańskiego, powstałe ze złożenia członów al (cały) lub adal (szlachetny ród) oraz funs (szybki, chętny, życzliwy). Andrzej – patron zakochanych, oznacza mężny człowiek. Bartłomiej – patron rzemieślników: rzeźników, garbarzy, introligatorów, siodlarzy, szewców, tynkarzy, górników, krawców, piekarzy, sztukatorów, oznacza syn wojownika. Filip – patron cukierników, wywodzi się od słowa filihippos, które oznacza lubiący konie albo znawca koni. Franciszek – patron zaangażowania, a także ekologów i ekologii, oznacza szczery, prosty, wolny, wolno urodzony. Gabriel – patron telegrafu, telefonu, radia i telewizji, a także dyplomatów, posłańców i pocztowców, oznacza mąż boży. Jan – patron kowali i misjonarzy, tkaczy, krawców, kuśnierzy, garbarzy, farbiarzy, siodlarzy, właścicieli winnic, oberżystów, bednarzy, kominiarzy, stolarzy, oznacza ten, który cieszy się łaską Jahwe albo Jahwe jest łaskawy. Józef – patron mężczyzn, ojców, małżeństw, wychowawców, dzieci, młodzieży, uchodźców, sierot, podróżujących, oznacza niech Bóg przyda pomnoży. Krzysztof – patron kierowców i podróżnych, kolejarzy, rycerzy, poszukiwaczy skarbów i żeglarzy, oznacza przynoszący Chrystusa lub noszący (w sobie) Chrystusa. Łukasz – patron chrześcijańskich lekarzy i malarzy, oznacza ten, który pochodzi z Lukanii (kraina na południu Włoch). Maciej – patron budowniczych, kowali, cieśli, stolarzy, cukierników i rzeźników, oznacza dar od Boga, dar Jahwe. Marcin – patron dzieci, hotelarzy, jeźdźców, kawalerii, tkaczy, podróżników, więźniów, właścicieli winnic, żebraków i żołnierzy, oznacza należący do Marsa, poświęcony Marsowi. Marek – patron pisarzy, notariuszy i murarzy, jest też patronem Wenecji, oznacza należący do Marsa, poświęcony Marsowi (wielki wojownik). Michał – patron policjantów, żołnierzy i małych dzieci, opiekuje się także pielgrzymami, wywodzi się Mikołaj – patron gorzelników, oznacza zwycięstwo ludu. Nikodem – patron grabarzy, oznacza ten, który zwycięża dla ludu, bohater narodu. Onufry – patron pielgrzymów, oznacza pasterz osłów. Pankracy – patron dzieci, wywodzi się ze złożenia członów: pan (wszystko, całość, wszech) oraz kratos (moc, siła). Patryk – patron Irlandii, inżynierów, fryzjerów, bednarzy, kowali, górników, upadłych, wywodzi się od słowa patricius, które oznacza szlachetnie urodzony; patrycjuszowski. Paweł – patron wielu zakonów, miast (między innymi Poznania, Biecza, Rygi czy Rzymu) oraz marynarzy, tkaczy i powroźników, wywodzi się od słowa paulus, które oznacza mały, drobny. Piotr – patron papieży, piekarzy, żniwiarzy, rzeźników, szklarzy, stolarzy, szewców, zegarmistrzów, ślusarzy, kowali, rybaków, sprzedawców ryb, marynarzy, żeglarzy, wywodzi się od słowa petros (skała, kamień, opoka). Rafał – patron lekarzy, oznacza ten, który otrzymał miecz z rąk bogów lub ten, który ma bożą włócznię. Robert – patron katechetów, oznacza ten, który jest sławny, ten, który świeci chwałą. Sebastian – patron inwalidów wojennych, oznacza czcigodny, dostojny, znakomity. Seweryn – patron właścicieli winnic, wywodzi się od słowa severus, które oznacza surowy, poważny, srogi. Stanisław patron Polski, oznacza ten, który stanie się sławny lub ten, który jest sławą swego rodu. Szczepan – patron tkaczy, wywodzi się z języka greckiego do słowa stephanos, czyli wieniec. Szymon – patron farbiarzy, garncarzy, grabarzy, spawaczy, oznacza Bóg wysłuchał. Tomasz – patron architektów, budowniczych, cieśli, geodetów, kamieniarzy, murarzy, stolarzy, małżeństw i teologów, wywodzi się od słowa tôma, które oznacza bliźniak; podwójny. Tymon – patron rzeźbiarzy, wywodzi się od słowa thymos, oznaczającego: życie, serce, męstwo, gniew, ale również czcić. Urban – patron ogrodników, wywodzi się od słowa urbi / urbanus, co oznacza miasto, mieszkaniec miasta. Walenty – patron epileptyków, wywodzi się od przydomka Valentinus, który powstał ze słowa valens (mocny, silny, zdrowy). Wawrzyniec – patron szklarzy, wywodzi się od słowa wawrzyn (laur, wieniec). Wit – patron głuchoniemych, imię prawdopodobnie pochodzi z języka łacińskiego od słowa vitus- / vitalis (chętny, ochoczy, żywy, żywotny). Wojciech – patron Kościoła w Polsce, oznacza ten, który cieszy, że jest wojakiem. Andrzej Ja akurat wybrałem sobie Andrzej. Ale wcale nie myślałem wtedy o św. Andrzeju Apostole, uczniu samego Jana Chrzciciela. Pierwszym z dwunastu powołanych. Tym, który do Jezusa przyprowadził Piotra. Tym, który razem z Maryją i jej Synem bawił się na weselu w Kanie Galilejskiej. Tym wreszcie, który za wiarę poniósł męczeńską śmierć. Wtedy myślałem o moim gitarowym idolu, Andrzeju Nowaku z heavy metalowego zespołu TSA. Hmmm…

Święta Rita. Urodzona w 1380 roku jedynaczka w rodzinie górali w Rocca Porena niedaleko Cascii we Włoszech. Miała powołanie do życia zakonnego ale jej rodzice zadecydowali że ma wyjść za mąż. Nie było to udane małżeństwo, jej mąż był człowiekiem porywczym i gwałtownym. Rita przez cały czas trwania tegl związku okazywała niesamowitą cierpliwość. Mieli dwóch synów. Mąż Rity został zamordowany i synowie przysięgli zemstę. Rita modliła się by jej synowie nie zostali mordercami i poprosiła Boga by ich zabrał z tego świata. Pan Bóg wysłuchał jej próśb i synowie wkrótce zmarli podczas epidemii. Choć z trudem znosiła swój los, przebaczyła oprawcom. Po śmierci synów Rita wstąpiła do klasztoru Augustianek w Cascii. Podczas prac często całowała obrączkę, znak swojej więzi z Jezusem. Dużo sie modliła, Pan obdarzał ją mistycznymi łaskami. Św. Rita na swojej głowie odczuwała ranę po jednym z ciernii z korony Jezusa, który przypominał jej o męce zbawiciela. Trwało to 15 lat, Rita prosiła Boga by rana nie była widoczna i została wysłuchana. Św Rita zmarła 22 maja 1447 r. W Cascii. Święta Rita inspiruje mnie swoją cierpliwością, inspiruje mnie także tym że tak kochała swoich synów że poprosiła Boga by zginęli zamiast popełnić grzech śmiertelny. Chciała bym, tak jak Rita być cierpliwa, wyznaczająca i silna. Św. Łucja, dziewica i męczennica, pochodziła z Syrakuz na Sycylii. Najstarszy żywot św. Łucji pochodzi z V wieku. Według niego była przeznaczona dla pewnego młodzieńca. Kiedy jednak udała się z pielgrzymką na grób św. Agaty do pobliskiej Katanii, aby uprosić zdrowie dla swojej matki, miała się jej ukazać św. Agata i przepowiedzieć śmierć męczeńską oraz doradzić by się przygotowała na czekającą ją ofiarę. Kiedy więc powróciła do Syrakuz, cofnęła wolę pójścia za mąż, rozdała majętność ubogim, złożyła ślub dozgonnej czystości. Kandydat do jej ręki zadenuncjował ją jako chrześcijankę. Kiedy nawet tortury nie załamały bohaterskiej dziewicy, została ścięta mieczem. Działo się to 13 grudnia ok. 304 roku. Święta miała 23 lata. Święta miała być wiedziona na pohańbienie do domu publicznego, ale żadną siłą nie mogli oprawcy ruszyć jej z miejsca, nawet parą wołów. Kiedy sędzia nakazał Świętą spalić na stosie, ogień jej nie tknął. Sędzia wtedy w obawie rokoszu skazał ją na ścięcie. Jednak i to przeżyła. Przyniesiona do domu, prosiła jeszcze o Komunię świętą i zmarła. Autor opisu jej męczeńskiej śmierci zostawił nadto przepiękny dialog Świętej z sędzią, swego rodzaju arcydzieło nauki moralnej ku zachęcie chrześcijan i ich podbudowaniu. Jest patronką Toledo, krawców, ociemniałych, rolników, szwaczek, tkaczy oraz orędowniczką w chorobach oczu. W ikonografii przedstawia się św. Łucję w stroju rzymskiej niewiasty z palmą męczeństwa w ręce i z tacą, na której leży para oczu. Według bowiem dawnej legendy miała mieć tak duże i piękne oczy, że ściągała nimi na siebie powszechną uwagę. Widząc zachwyt nawet u oprawców, kazała sobie oczy wyłupić. Na tę pamiątkę w dzień jej dorocznego święta w Syrakuzach niesie się na drogocennej tacy "oczy św. Łucji". Św. Łucja była tak dalece czczona jako patronka od chorób oczu, że nawet Dante modlił się do niej, kiedy zaczął chorować na oczy. Atrybutami św. Łucji są: lampa, miecz, palma męczeństwa, płomień u stóp; na tacy oczy, które jej wyłupiono, sztylet. Na moją patronkę wybrałam świętą Łucję, ponieważ uważam, że jest ona osobą godną do naśladowania. Święta Łucja wykazała się dobrym sercem oraz ogromnym poświęceniem rozdając cały swój majątek ubogim i ofiarując swoje życie Panu Bogu. Wybralam Sw Faustyne powodem mojego wyboru bylo pare lat wczesniej w dniu moich urodzin otrzymalam obraz Sw Faustyny od tamtej pory jest bliska mojemu Kowalska sierpnia 1905 r w Głogowcu .1924 r podczas zabawy w łodzkim parku doznała widzenia umeczonego Jezusa, który miał jej wydac polecenie wstapienia do zakonu. Choć wielokrotnie spotykala sie z odmowa 1 sierpnia 1925r wstapila do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. W klasztorze pelnila obowiazki kucharki,ogrodniczki, kwietnia 1926 r. przyjęła czarno-bialy habit oraz imie Maria Faustyna. Siostra Faustyna prowadzila zapisy swoich przeżyć znany jako Dzienniczek. Opisywała w nim cierpienia, stany mistyczne jakich doznawała przez wizje i objawienia . Dotyczyły one miedzy innymi namalowania obrazu Jezu Ufam Tobie, modlitw Koronki do Miłosierdzia Bożego i Godzinki Miłosierdzia. Zmarła 5 pazdziernika 1938r w Krakowie Łagiewnikach. 30 kwietnia 2000 r papież Jan Paweł 2 ogłosił siostrę Faustyne Kowalska swieta oraz druga Niedziele Wielkanocną ustawił świętem Bożego Miłosierdzia dla calego Kościoła. Jako patronkę do Bierzmowania wybrałam sobie Św. Ludwinę, ponieważ spodobało mi się jej życie. Na jej przykładzie zobaczyłam że osoba chora/ cierpiąca nie musi narzekać I być nieszczęśliwa, bo jesli wierzy się w Pana Boga to umie się pogodzić z wolą Bożą, I można swoje cierpienie ofiarować za innych aby im pomuc, aby oni nie odeszli od Pana Boga I nie zaczeli żyć grzesznie. Dlatego Św. Ludwina jest dla mnie przykładem do pośladowania. Artur był mnichem benedyktyńskim w najstarszym opactwie Glastonbury. Niektóre źródła podają, iż był absolwentem Oxfordu. Nie ma informacji o dzieciństwie i rodzinie Artura, ani w którym roku życia wstąpił do zakonu benedyktynów, ale zapewne będąc nastolatkiem. Prawdopodobnie pochodził z pobliskiej, rolniczej okolicy, słynącej z rozwiniętego sadownictwa (głównie sady jabłkowe), a może z samego Glastonbury. Wiadomo, że związał się z opactwem benedyktyńskim w Glastonbury, które zostało zajęte nakazem z rozkazu króla Henryka VIII podczas akcji Rozwiązywania Klasztorów i zniszczone w roku śmierci mnicha Artura. Zatem jest niewykluczone, że jego śmierć w jakiejś mierze związana jest z tym wydarzeniem. W kolejnych latach wyniosłe ściany opactwa były wykorzystywane jako „kamieniołom", źródło materiału budowlanego. Prawdopodobnym jest, że Artur musiał przejść typową dla benedyktynów, od X w. odgrywających w Anglii ważną rolę religijną, kulturalną, społeczną i gospodarczą, ścieżkę „w szkole służby Pańskiej": po czymś w rodzaju nowicjatu złożył śluby wieczyste. Tradycyjnie zapewne złożył cztery śluby: ubóstwa (dzielenie się wszystkim ze wspólnotą), duchowego posłuszeństwa (wobec Reguły św. Benedykta), stałości (przywiązania do jednego domu zakonnego aż do końca życia) i naprawy obyczajów (czystości i zobowiązania do codziennego nawracania się). Klasztor w Glastonbury słynął ze swoich studiów i wysokiego poziomu nauczania. Artur mógł pobierać tam nauki. W Glastonbury studiował słynny św. Dunstan, opat klasztoru w Glastonbury i katolicki arcybiskup Canterbury. Artur jako eremita zakonu benedyktyńskiego musiał być przepełniony bojaźnią Bożą i miłością, żyć w ubóstwie i ascezie, nieść stały i głęboki pokój serca (pax benedictina), sprawiedliwość i pomoc potrzebującym, wyrzec się własnych chęci (egoizmu) i stawić opór cielesnym pokusom, postępować roztropnie (z umiarem, zgodnie z zasadą „złotego środka"), także być cierpliwym i pokornym. Przede wszystkim wymagano od niego, aby był pracowity fizycznie i umysłowo. Według św. Benedykta, twórcy duchowej i religijnej jedności Europy: „Wtedy bowiem są naprawdę mnichami, gdy żyją z pracy rąk własnych, jak Ojcowie nasi i Apostołowie." (Motto Benedyktynów, brzmi: „Ora et labora" - „Módl się i pracuj".) Ponadto Artur-mnich był zobowiązany do Lectio divina (Boże czytanie), czyli do codziennego kontemplowania treści Biblii. Benedyktyni przestrzegali swoją Regułę dość wiernie. Józef z Arymatei, wuj Jezusa, zdejmował Jego Ciało z Krzyża i udostępnił mu swój grób, z którego z martwych powstał. Jak głosi legenda, miał przywieźć do Anglii w 63 r., do Glastonbury świętą relikwię - kielich (czarę), z którego pił Jezus na ostatniej wieczerzy i do którego miała być zebrana krew Jezusa, która wypłynęła z Jego ran po zdjęciu z krzyża. Józef z Arymatei miał otrzymać ów kielich z rąk samego zmartwychwstałego Chrystusa, gdy przebywał w więzieniu zamknięty tam przez Żydów. Z lochów po kilku latach miał go uwolnić sam cesarz Wespazjan, który zabrał go do Rzymu, a potem wysłał do Anglii, gdzie ten z powodzeniem chrystianizował wyspę. Według legendy, św. Józef, pierwszy „strażnik" Graala, zmarł w Glastonbury dnia 27 lipca 82 r. Ostatecznie jednak jego ciało zostało wywiezione do Jerozolimy, gdzie go pochowano ponownie. Św. Graal pozostał w Anglii. Nie wiadomo, jak Św. Graal znalazł się w posiadaniu benedyktynów, a konkretnie opata Richarda Whitinga. W związku z prześladowaniami katolików i zaborem przez króla mszalnych precjozów, polecił go Arturowi ukryć i strzec. Opactwo w Glastonbury, które uchodzi za najstarszą świątynię chrześcijańską na angielskiej ziemi, miało stać się pierwszym miejscem ukrycia tego świętego artefaktu. Niektórzy badacze utożsamiają Glastonbury („wyspę jabłek") z arturiańskim Avalonem, „wyspą" otoczoną wodami i bagnami, która dzięki obecności Św. Graala była „rajem", gdzie trwała nieprzerwana wiosna i pokój, nie miały dostępu choroby, a także była źródłem obfitości, ponieważ ziemia dostarczała ludziom zawsze wszystkiego pod dostatkiem. Artur zginął 15 listopada 1539 r. od miecza, jako wróg Tudorów i Królestwa (odmówił uznania króla Henryka VIII jako duchowego przywódcy Kościoła), na terenie benedyktyńskiego opactwa Glastonbury w wieku ok. 24 l. Tego samego dnia zamordowano w Glastonburytakże innych benedyktynów, w tym opata Richarda Whitinga. Katolicyzm jak i kult męczenników były w Anglii przez wieki surowo zakazane, stąd prawie całkowity brak źródeł historycznych w Anglii. Osoby stracone były uznawane na równi z pospolitymi przestępcami i dbano aby pamięć o nich zaniknęła jak najszybciej. Kult Św. Artura trwał w ukryciu w Anglii i przeniknął do Francji, gdzie w 1624 powstał pierwszy kościół pod jego wezwaniem. Nazwę Świętego Artura noszą miejscowości i ulice w USA i Kanadzie. UZASADNIENIE: Św. Artur był męczennikiem. Oddał życie za to, co wierzył. Jego niezłomna postawa jest dla mnie wzorem do naśladowania. W czasach nam współczesnych ludzie często nie wiedzą sami, czego chcą, często ulegają presji społeczeństwa. Pragnę być inny, lepszy i trwać w mojej wierze jak św. Artur.

Imiona do bierzmowania mogą sprawić nieco trudu młodym osobom, które mają przystąpić do sakramentu umocnienia wiary. Warto poświęcić temu nieco czasu, bowiem od tego, jakie imię wybierzemy, zależy, kto zostanie naszym patronem. Imiona do bierzmowania damskie – lista od A do L Imiona do bierzmowania to nic innego, jak imiona świętych i błogosławionych. Agata - św. Agata patronuje pielęgniarkom, artystom i kominiarzom. Modlą się do niej także kobiety chorujące na nowotwory piersi. Jej wstawiennictwa szukamy także podczas trzęsień ziemi. Agnieszka - patronuje dziewicom, dzieciom, narzeczonym i pannom. Agnieszka jest jedną z najświętszych męczennic, zmarła w wieku 13 lat. Anastazja - patronka cenzorów i tkaczy. W 304 roku została skazana na śmierć przez spalenie, a przed egzekucją była poddawana okrutnym torturom, za pomoc uwięzionym chrześcijanom. Anna - patronka stolarzy, piekarzy, górników kopalni złota, żeglarzy, rodzących kobiet, wdów, matek i gospodyń domowych. Wraz ze św. Joachimem patronuje małżonkom. Apolonia - patronka dentystów. Zmarła w czasie prześladowań chrześcijan. Jej męczeństwo opisano w jednym z listów św. Dionizego Wielkiego. Barbara - patronka górników, żołnierzy, cieśli, architektów, strażników i więźniów. Zobacz także: Beata - do św. Beaty modlimy się o gotowość do przeciwstawienia się pokusom. Zmarła śmiercią męczeńską w czasie panowania cesarza Aureliana. Cecylia - patronka lutników, muzyków, chórzystów, organistów i zespołów wokalno-muzycznych. Złożyła śluby czystości i nie złamała ich, nawet pod wpływem przymusowego małżeństwa. Dorota - jedyna błogosławiona polska stygmatyczka. Patronka Pomorza, Prus, matek, kobiet, hutników, różańca, latarni. Elżbieta - córka Piotra III, króla Aragonii. Patronka matek i żon. Franciszka - patronka emigrantów. Gertruda - patronuje podróżnikom i pielgrzymom. Helena - cesarzowa rzymska. Patronka farbiarzy, wytwórców igieł i gwoździ. Irena - patronuje dziewczętom. Jadwiga - pochodzi z bawarskiej rodziny książęcej. W wieku 12 lat wydana za Henryka Brodatego. Patronka Polski i Śląska. Joanna - już jako mała dziewczynka słyszała głosy świętych. Patronuje pracownikom radia i telewizji. Katarzyna - patronka żołnierzy, dziewic, garncarzy, grabarzy, młynarzy, piekarzy, krawcowych, szwaczek, fryzjerów i adwokatów. Kinga - została zaręczona z księciem Bolesławem już w wieku 5 lat. Patronuje górnikom kopalni soli. Klara - z racji pochodzenia, nazywana duchową siostrą św. Franciszka z Asyżu. Patronka bieliźniarek, hafciarek, praczek, radia, telewizji, malarzy. Lidia - patronka farbiarzy. Łucja - zmarła śmiercią męczeńską w 304 roku. Torturowana za wiarę. Patronka pisarzy i ociemniałych. Zobacz też: Życzenia, cytaty i wierszyki na bierzmowanie ->> Imiona na bierzmowanie damskie – lista od M do Z Imiona do bierzmowania są tradycją zaczerpniętą z Nowego Testamentu - Jezus nadawał nowe imiona swoim uczniom. Magdalena - właściwie - Maria Magdalena. Towarzyszyła Maryi Dziewicy i Jezusowi Chrystusowi aż do chwili jego męczeńskiej śmierci na krzyżu. Patronuje kobietom pokutującym, uczniom, studentom, sprowadzonym na złą drogę. Maria - matka Jezusa Chrystusa i małżonka Józefa z Nazaretu. Patronka młodzieży i aktorów. Marta - siostra Łazarza i Marii Magdaleny. Patronuje gospodyniom domowym. Róża - w Kościele Katolickim jest pierwszą świętą pochodzącą z Ameryki. Patronka kwiaciarek. Stefania - doznawała objawień, w których przeżywała męki Chrystusa. Patronuje poszukiwaczom skarbów. Teresa - doznawała objawień, które były przyczyną silnych cierpień. Patronka ateistów i misjonarzy. Urszula - patronuje nauczycielkom. Weronika - towarzyszyła Jezusowi podczas jego Drogi Krzyżowej. Patronuje praczkom. Wiktoria - odmówiła ślubu z poganinem. Zginęła oskarżona o chrześcijaństwo. Patronka Łowicza i Diecezji Łowickiej. Zdzisława - patronka żon i matek. Imiona do bierzmowania męskie – lista od A do L Imiona do bierzmowania trzeba wybierać rozważnie. Patroni do bierzmowania pozostaną z nami przez całe życie, więc powinni być dla nas wzorem. Albert - założyciel domów dla sierot, starców, kalek, przytułków dla ubogich. Patron Puław i Diecezji Sosnowieckiej. Andrzej - brat św. Piotra, jeden z Dwunastu Apostołów. Patron małżeństw. Bartłomiej - jeden z Dwunastu Apostołów. Patronuje rybakom. Benedykt - autor "Reguły", napisanej na Monte Cassino. Patron Europy. Bernard - opat klasztoru w Clairvaux. Patronuje alpinistom. Błażej - jeden z Czternastu Św. Wspomożycieli. Patron weterynarzy. Cyryl - patron Aleksandrii. Dionizy - pierwszy biskup Paryża. Patronuje cierpiącym na migreny. Fabian - 20. papież. Patron garncarzy. Filip - jeden z Dwunastu Apostołów. Patron cukierników, kapeluszników i pilśniarzy. Florian - patron strażaków. Franciszek - założył klasztor franciszkanów. Patron pisarzy. Grzegorz - 64. papież. Patron uczniów i studentów. Henryk - został nazwany apostołem Finlandii. Patronuje drwalom. Jakub - jeden z Dwunastu Apostołów. Patron weterynarzy. Jan - jeden z Dwunastu Apostołów, brat św. Jakuba. Patron bednarzy i aptekarzy. Józef - przybrany ojciec Jezusa, mąż Maryi Dziewicy. Patron kościoła i więźniów. Krzysztof - jeden z Czternastu Św. Wspomożycieli. Patron kierowców. Ludwik - patron fryzjerów. Łukasz - towarzyszył Pawłowi Apostołowi w jego podróżach misyjnych. Patronuje chirurgom. Święte imiona męskie – lista od M do Z Imiona do bierzmowania mogą być zbieżne z imionami, które dzieciom nadano podczas chrztu, o ile należą one do świętych. Maksymilian - polski franciszkanin. Zmarł w obozie koncentracyjnym Auschwitz. Patron rodzin, energetyków i honorowych dawców krwi. Marcin - patronuje Krawcom. Marek - uczeń św. Piotra, ewangelista. Patron murarzy, pisarzy i notariuszy. Mateusz - jeden z Dwunastu Apostołów. Patron alkoholików. Patryk - misjonarz i biskup Irlandii. Patron fryzjerów. Paweł - nazywany Apostołem Narodów, jednak nie należał do grona Dwunastu Apostołów. Patronuje Teologom. Piotr - jeden z Dwunastu Apostołów, pierwszy biskup Rzymu. Patron rybaków. Stanisław - biskup krakowski, jeden z najważniejszych patronów Polski. Szymon - jeden z Dwunastu apostołów. Razem ze św. Judą, głosił Ewangelię w Afryce Północnej. Patronuje beznadziejnym przypadkom. Tomasz - jeden z Dwunastu Apostołów. Patron kamieniarzy, murarzy, geodetów, cieśli, teologów i małżeństw. Wojciech - biskup praski, jeden z patronów Polski. Sakrament Bierzmowania obok Chrztu i Eucharystii należy do Sakramentów Wtajemniczenia Chrześcijańskiego. Jest to Sakrament, w którym Duch Święty umacnia człowieka udzielając mu siedmiorakich darów mających pomóc młodemu człowiekowi w mężnym wyznawaniu swojej wiary i postępowaniu według jej zasad. Sakrament bierzmowania może przyjąć każdy człowiek ochrzczony, który go jeszcze nie przyjął. Kandydat powinien być odpowiednio przygotowany, a przed przyjęciem bierzmowania powinien przystąpić do sakramentu pokuty. W Katechizmie Kościoła Katolickiego sprecyzowano, że powinien osiągnąć „wiek rozeznania”, czyli taki, w którym sam potrafi podejmować decyzje w sposób odpowiedzialny i dobrowolny. Szafarzem, czyli tym, który udziela bierzmowania, jest biskup. Może on, jeśli zachodzi taka potrzeba, upoważnić do tego także innych księży. Obrzęd sakramentu bierzmowania obejmuje: gest włożenia rąk, który oznacza błaganie o dar Ducha Świętego dla bierzmowanego; namaszczenie krzyżmem świętym (sporządzonym z oliwy i wonnego balsamu, poświęconym przez biskupa w Wielki Czwartek) przez nakreślenie znaku krzyża na czole, co symbolizuje wyciśnięcie znamienia, szczególnego znaku Ducha Świętego w duszy bierzmowanego. Jednocześnie biskup wypowiada słowa: „Przyjmij znamię daru Ducha Świętego”. Obrzęd kończy dialog biskupa z bierzmowanym: na słowa: „Pokój z Tobą” bierzmowany odpowiada: „I z duchem twoim”. Zastąpił on gest lekkiego uderzenia w policzek, symbolizujący pocałunek pokoju. W czasie namaszczenia świadek kładzie prawą rękę na ramieniu bierzmowanego. Bierzmowanie - wymagane dokumenty: Skrócony akt chrztu (ewentualnie pamiątka chrztu). W przypadku osób spoza parafii (według aktualnego miejsca zamieszkania – nie zameldowania), konieczna jest zgoda własnego proboszcza na udzielenie sakramentu poza parafią zamieszkania. Kto może zostać świadkiem przy Bierzmowaniu? Świadkami przy Bierzmowaniu mogą być osoby, które przyjęły Sakrament Chrztu, Eucharystii, Bierzmowania i są osobami praktykującymi. Nie mogą być to osoby żyjące niezgodnie z wiarą i nauką Kościoła np. w związku cywilnym, konkubinacie lub niemający nic wspólnego z życiem Kościoła (niepraktykujący, albo praktykujący tylko „od święta”). Świadkowie spoza parafii przedstawiają zaświadczenia swojego księdza proboszcza, iż mogą pełnić tę funkcję. Bierzmowanie osób dorosłych: Osoby, które nie przyjęły Sakramentu Bierzmowania w odpowiednim czasie, powinny zgłosić się do Kancelarii Parafialnej ustalenia formy przygotowania. Po przygotowaniu można przystąpić do Bierzmowania z młodzieżą w danym roku.

Bierzmowanie to dla chrześcijan jeden z najważniejszych sakramentów, którego celem jest umocnienie wiary młodych ludzi. Do najważniejszych elementów przygotowań należy oczywiście wybór odpowiedniego patrona. W związku z tym roku dziewczyny przeglądają święte imiona żeńskie, aby znaleźć idealną propozycję dla siebie. Przy wyborze właściwej patronki do bierzmowania najczęściej bierze się pod uwagę przede wszystkim to, czym opiekuje się dana święta oraz czy imię zwyczajnie nam się podoba. Sprawdź, jakie są najładniejsze imiona żeńskie do bierzmowania! Imiona do bierzmowania damskie – jak wybrać? Zgodnie z tradycją chrześcijańską, bierzmowanie jest jednym z trzech sakramentów wtajemniczenia, a co za tym idzie – stanowi obok chrztu i przyjęcia komunii bardzo ważny moment w życiu duchowym wszystkich wiernych. Istotą bierzmowania jest przekazanie wiernym „Znamienia daru Ducha Świętego” i umocnienie ich wiary. W myśl zasad kościoła dzięki temu wydarzeniu chrześcijanin zbliża się do Chrystusa. Ze względu na ogromne znaczenie i wagę tego sakramentu w katolicyzmie przystępuje do niego młodzież w wieku 14-18 lat, która ma większą świadomość i może w pełni zrozumieć jego ważność. Dlatego też często bywa on nazywany sakramentem dojrzałości chrześcijańskiej. Przyjęcie bierzmowania wymaga – podobnie jak inne sakramenty – odpowiedniego przygotowania. Jednem z najważniejszych jego elementów jest indywidualny wybór imienia, które zostanie kandydatowi nadane przez biskupa podczas ceremonii. Tradycja przyjmowania nowych imion pochodzi z Biblii i dlatego inspiracji można poszukiwać wyłącznie wśród świętych i błogosławionych kościoła katolickiego. Zwykle bierze się pod uwagę podstawowe czynniki, po pierwsze – szuka się świętego, który jest patronem bliskim naszemu sercu grup, spraw i wartości (np. nauki, ciężarnych czy matek). Imię do bierzmowania wybiera się także często ze względu na oryginalne czy estetyczne w indywidualnym odczuciu brzmienie. Jeśli ktoś nie potrafi się zdecydować, dobrym pomysłem może być sięgnięcie po imię jakiejś bliskiej osoby z rodziny (np. mamy, babci, cioci) i sprawdzenie, czy należało ono również do świętej. Przy okazji warto także sprawdzić, jaki był jej żywot i czemu/komu patronuje. Zobacz: Formuła spowiedzi dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Formuła pierwszej spowiedzi dla dzieci komunijnych Patronki do bierzmowania – które święte imiona dla dziewczyn są najciekawsze? Każdy wierny, który decyduje się na przyjęcie bierzmowania, powinien podejść do tego sakramentu z największą powagą. W związku z tym również wybór imienia powinien zostać dokonany w sposób przemyślany i dojrzały. Przede wszystkim poszukiwania należy rozpocząć od odnalezienia takiego świętego, którego życie i działalność wzbudza nasz podziw, a także stanowi inspirację i pewnego rodzaju wzór do naśladowania. Warto również wiedzieć, jakim sprawom, wartościom, grupom (np. matkom, pielęgniarkom) patronuje i kim się opiekuje, aby stała się również patronką bliskim nam kwestii. Podczas wyboru trzeba pamiętać, że w kościele katolickim wiele świętych może nosić to samo imię, a być patronką zupełnie czegoś innego. W związku z tym należy dokładnie sprawdzić, na którą dokładnie świętą się powołujemy. Patronki do bierzmowania – lista propozycji: Agata (Sycylijska) – chroni przed pożarami i ogniem, patronka sztuki, artystów, kominiarzy, nianiek, ludwisarzy, karmiących matek, pielęgniarek, również orędowniczka w chorobach piersi. Agnieszka (Rzymianka) – patronka dzieci, młodych panien i ogrodników. Amelia (z Temse) – patronka rolników i rybaków, często również proszona o pomoc przez ludzi szukających uzdrowienia przy obrażeniach rąk i (z Dalmacji) – patronka męczenników i wdów, a także tkaczy. Proszona o pomoc również w przypadkach chorób głowy i (sprawiedliwa) – patronka małżeństw, matek, wdów, piekarzy i żeglarzy, a także kobiet podczas – patronka stomatologów, dentystów, wierni często zwracają się do niej w przypadku bólu (z Nikomedii) – współpatronka archidiecezji katowickiej; patronka dobrej śmierci, a także takich grup zawodowych jak: górnicy, hutnicy, flisacy, marynarze, rybacy, żołnierze, kamieniarze, a także więźniów. Jest orędowniczką w przypadku burzy i czy z Rzymu – patronka chórzystów, lutników, muzyków, organistów, zespołów – imię oznacza tę, “która jest dobra”; patronuje – patronka młodych małżeństw, ogrodników, botaników i górników, a także panien młodych oraz Aragońska – patronka matek, żon, – patronka Rzymu, oblatów benedyktyńskich, kobiet i z Koryntu – czczona jako patronka osób niepijących alkoholu (abstynentów alkoholowych).Helena – patronka farbiarzy, wytwórców igieł i gwoździ, a także wstawienniczka o dobre zasiewy i obfite plony. Joanna – patronka lekarzy, małżeństw, rodzin, dzieci poczętych, matek w stanie z Moguncji – patronka Aleksandryjska – patronka nauki, paryskiej Sorbony, uniwersytetów, filozofów, filozofów chrześcijańskich, teologów, uczonych, nauczycieli, uczniów, studentek, dziewic, żon, mówców, adwokatów, notariuszy, bractw literackich, literatów, bibliotekarzy, drukarzy, zecerów, żeglarzy, woźniców, przewoźników, polskich kolejarzy, kołodziejów, garncarzy, garbarzy, młynarzy, piekarzy, prządek, szwaczek, krawcowych, powroźników, fryzjerów, modystek, zmagających się z bólem gardła i głowy, poszukiwaczy topielców, grzeszników, a także tzw. prostego z Asyżu – patronuje Asyżowi i Florencji, zakonowi klarysek i kapucynek, bieliźniarkom, hafciarkom oraz praczkom i osobom chorym na oczy, a także od roku 1956 radiu, telewizji i – patronuje niewidomym i niedowidzącym, proszącym o pomoc w chorobach oczu, pisarzom i chorym na – Magdalena – patronka dzieci, które mają trudności z chodzeniem, fryzjerów, kobiet, ogrodników, studentów i – patronka wielu kościołów w Polsce, a także kobiet zmagających się z – patronka matek i mądrości, a także młodzieży i – patronka w trudnych sprawach, gospodyń domowych, – patronka kobiet chrześcijańskich, matek, wdów, kobiet zamężnych, tych, które przeżywają kłopoty małżeńskie i nieudane małżeństwa, kobiet, które zawiodły się na dzieciach lub mają z dziećmi kłopoty, kobiet będących ofiarami cudzołóstwa, alkoholizmu, złorzeczeń i oszczerstw. Do niej odprawia się modlitwy w intencji ratowania duszy dziecka, z Nikomedii – orędowniczka o dobre stosunki między małżonkami. Patronka rolników zajmujących się uprawą Rzymianka – patronka – patronka Rzymu, dzieci i gospodyń domowych. Wzywana jest w przypadku krwotoku lub z prośbą o powstrzymanie – patronka Francji oraz misji, misjonarzy i misjonarek – patronka fotografów, gospodyń parafialnych, szwaczek, tkaczy i kupców. Orędowniczka przy poważnych obrażenia, złym krążeniu krwi i w sprawie dobrej – patronka Łowicza. Sprawdź: Życzenia na bierzmowanie – od rodziców, dziadków, chrzestnych i świadka Nietypowe imiona na bierzmowanie damskie Niekiedy młodzież szuka patronki do bierzmowania wśród świętych charakteryzujących się wyjątkowo nietypowymi imionami. Jest to również ciekawy klucz wyboru pod warunkiem, że nie będzie to jedyny czynnik. Patronki do bierzmowania – nietypowe i oryginalne imiona do bierzmowania żeńskie. Bazylisa – męczennica z Nikomedii; orędowniczka młodych matek niezdolnych do karmienia piersią, a także patronka chroniąca przed z Silvy – patronka więźniów; imię utworzone prawdopodobnie od przymiotnika beatus ‘szczęśliwy’. Brygida Szwedzka – patronka Europy,Emma z Gurk – przywoływana jest w trudnych chwilach, głównie w czasie ciąży i w chorobach z Chalcedonu – orędowniczka osób o słabej wierze. Wierni modlą się do niej, aby pomogła umocnić w wierze siebie i z Paryża – patronka dziewic, pasterzy, producentów świec woskowych, rybaków, rzemieślników, właścicieli składów win, Bakhita – patronka kościoła w Sudanie, zgromadzeń sióstr i braci kanosjanów, a także wszystkich dzieł miłosierdzia, w szczególności na rzecz ubogich dziewcząt i – patronka Sewilli i – patronka Palermo, a także orędowniczka chroniąca od zarazy i – patronka umierających, cierpiących na choroby oczu; orędowniczka przed wężami i dzikimi zwierzętami, a także w czasie pożarów i – patronka miasta Lukka i służby domowej; opiekuje się ubogimi dziewczętami; patronuje również ludziom wyśmiewanym z powodu ich pobożności, samotnym kobietom, kelnerom i kelnerkom. Zobacz też: Ile się daje na bierzmowanie? Co kupić na bierzmowanie dla chrześniaka?Francuskie imiona męskie: Najpopularniejsze imię francuskie dla chłopcaWłoskie imiona żeńskie: najpopularniejsze imię włoskie dla dziewczynki

Imiona do bierzmowania to jeden z dylematów, przed którymi stają młodzi katolicy. Bierzmowanie, jeden z 7 sakramentów w Kościele Katolickim ma na celu umocnienie wiary i jeszcze silniejsze związanie naszego życia z Kościołem. Tradycja nadawania w trakcie tego sakramentu nowego imienia pochodzi z Biblii, a wybór imienia do bierzmowania jest sprawą bardzo istotną. Poniżej podpowiadamy, jakie imiona i dlaczego warto wziąć pod uwagę przed sakramentem Bierzmowania. Najważniejsze w poniższym artykule: Tradycja nadawania imion do bierzmowania nawiązuje do Nowego Testamenu opisującego dzieje Jezusa, który nadawał nowe imiona swoim uczniom. Lista imion do bierzmowania to nic innego jak lista świętych lub błogosławionych. Przeglądając katalog imion do bierzmowania warto wybrać imię świętego, którego uznajemy za wzór do naśladowania. Będzie on naszym patronem. Imienia do bierzmowania nie trzeba wybierać wówczas, jeśli imię nadane przy chrzcie to imię świętego. Imiona do bierzmowania – co symbolizują? Czym właściwie jest bierzmowanie? Zgodnie z Katechizmem Kościoła Katolickiego sakrament Bierzmowania wraz z Chrztem oraz Eucharystią tworzą Triadę Sakramentów Wtajemniczenia Chrześcijańskiego. Bierzmowanie jest więc dopełnieniem łaski otrzymanej w trakcie Chrztu Świętego, dlatego tak ważne jest by zostało ono przyjęte przez osobę wierzącą. Prawo kościelne (KKK 1285) mówi o tym, że przez sakrament bierzmowania osoby ochrzczone jeszcze ściślej wiążą się z Kościołem, otrzymując szczególną moc Ducha Świętego i w ten sposób jeszcze mocniej zobowiązani są, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do szerzenia wiary słowem i uczynkiem oraz do bronienia jej. W trakcie bierzmowania, osoba przyjmująca ten sakrament otrzymuje nowe, drugie lub trzecie imię, które sama sobie do bierzmowania i tradycja ich nadawania wywodzą się z Nowego Testamentu, gdzie Jezus często nadawał nowe imiona swoim uczniom, jak np. Szymonowi, który otrzymał imię Piotr. W związku z tym, imię do bierzmowania powinno być wybrane ze szczególną rozwagą. W świetle prawa kościelnego lista imion do bierzmowania obejmuje wszystkie imiona osób świętych lub błogosławionych, czyli po beatyfikacji lub kanonizacji przez Kościół Katolicki. Są to osoby, które są wzorcem osobowym nie tylko dla katolików, ale często również dla innych wyznań chrześcijańskich. W trakcie swojego życia święci wyznawali wartości, dzięki którym ich życie uznane zostało przez Watykan za święte lub też oddali swoje życie w imię Chrystusa. Dlatego też, zamiast wybierać imię z uwagi na jego oryginalność, warto zastanowić się, kim była osoba będąca patronem danego imienia. Powinniśmy wybrać imię takiej osoby, którą uznajemy dla siebie za wzór pod kątem wiary i która wyznawała wartości, którymi my również chcielibyśmy kierować się w życiu. Warto na to zwrócić uwagę, zwłaszcza że w trakcie przygotowań do sakramentu bierzmowania ksiądz może poprosić o uzasadnienie naszej decyzji, poprzez odwołanie się właśnie do dokonań lub życia patrona wybranego przez nas imienia. Najlepszym rozwiązaniem jest przejrzenie katalogu imion do bierzmowania, w którym zawarte są imiona patronów, wraz z krótkimi informacjami na temat patronażu imienia i ich życiorysu. Najpopularniejsze imiona do bierzmowania damskie Jeśli chodzi o imiona do bierzmowania dla dziewczyn największą popularnością wśród młodych katolików cieszą się: Agata (dobra, szlachetna) – święta Agata (dziewica, męczennica) jest patronką pielęgniarek, jej wstawiennictwa szukają też osoby chore na choroby piersi. Modlimy się do niej również w trakcie trzęsień ziemi. Urodzona na Sycylii, została umęczona w Katanii w 251 r. za brak zgody na małżeństwo z rzymskim senatorem. Wyróżniała się heroicznymi cnotami, a jej kult miał miejsce praktycznie natychmiast po jej śmierci. Zmarła w więzieniu po torturach, w trakcie których w całym mieście odczuwalne były wstrząsy. Jej imię widnieje w I Modlitwie Eucharystycznej w trakcie Mszy (czysta) – dziewica i męczennica, zmarła w wieku zaledwie 13 lat w wyniku krwawych prześladowań za cesarza Dioklecjana. Jedna z najświętszych męczenniczek rzymskich. O jej rękę rywalizowało wielu kandydatów, w tym rzymski szlachcic. Ona jednak twierdziła, że jej wybranek jest niewidoczny dla śmiertelników. Mężczyźni, chcąc złamać jej upór oskarżyli ją o to, że jest chrześcijanką. Nie ugięła się przed sądem, nie wzruszyło jej nawet widmo tortur, w związku z czym została odesłana do domu publicznego. Tam jednak żaden mężczyzna nie odważył się jej dotknąć oprócz jednego, który został nagle porażony ślepotą i zmarł w męczarniach. Po wyjściu z domu publicznego została skazana na ścięcie. Egzekucji poddała się ze szczęściem wymalowanym na twarzy. Pochowana przy Via Nomentana, gdzie za cesarza Konstantyna postawiono jej bazylikę, a jej imię do dzisiaj występuje w I Modlitwie (zmartwychwstała) – patronka tkaczy i cenzorów. Urodzona w połowie III wieku w Rzymie, wydana za mąż za bogatego poganina, który był dla niej niezwykle okrutny. Po jego śmierci pomagała uwięzionym chrześcijanom, w tym św. Chryzogonowi, któremu towarzyszyła aż do ostatnich chwil życia. Po jego egzekucji sama została uwięziona i po wielu torturach skazana na śmierć przez spalenie w 304 roku. Jej imię wymienia się w Kanonie (pełna łaski) – żona Joachima i matka Maryi, babcia Jezusa. Pochodziła z rodziny kapłańskiej, wspominana jest jedyne w apokryfach tj. Protoewangelia Jakuba i Księga Narodzenia Maryi. Długo pozostawała bezdzietna, dopiero gdy będący już w podeszłym wieku Joachim udał się na pustkowie przez 40 dni pościć i modlić się, anioł oznajmił mu że Anna urodzi dziecko, które będzie radością ziemi. Dlatego też Maryja została oddana na służbę do świątyni. Anna po śmierci Joachima prawdopodobnie wyszła jeszcze dwukrotnie za mąż i urodziła znane z Ewangelii Salome i Marię Kleofasową. Jej kult rozrastał się równolegle z kultem Matki Boskiej. Jest patronką matek, wdów, ubogich, kobiet rodzących, górników kopalni złota, piekarzy, żeglarzy, a także szkół chrześcijańskich. Razem ze św. Joachimem są patronami (błogosławiona) – Święta Beata przyszła na świat w chrześcijańskiej rodzinie hiszpańskiej w III wieku. Wraz z bratem i grupą młodych Chrześcijan udała się do Galii, a dokładnie do Sens. Cechowała ją szczególna pobożność, pełniła w gminie znaczącą funkcję. Zginęła śmiercią męczeńską wraz z bratem za rządów cesarza Aureliana. Na miejscu jej pochówku została wybudowana kaplica, a następnie jej relikwie przeniesiono do miasta, gdzie wybudowano kościół będący miejscem (dar Boży) – pierwsza i jedyna błogosławiona polska stygmatyczka. Ukryte stygmaty, bardzo bolesne, miała od młodzieńczych lat. Urodzona w 1347 r. na Żuławach Malborskich w rodzinie bogobojnych Holendrów. Matka często zabierała ją na pielgrzymki do miejsc odpustowych, stąd też od dziecka miłowała się w modlitwie i pokucie. Pragnęła wstąpić do zakonu, jednak za namową matki wyszła za mąż w wieku 16 lat. Małżeństwo nie przyniosło jej szczęścia. Stanowcza, sumienna, pracowita i nieustępliwa, z dziwięciorga dzieci ośmioro straciła w wyniku epidemii. Jej córka została benedyktynką. Za jej namową Dorota pielgrzymowała wraz z mężem do wielu sanktuariów, a po jego śmierci całkowicie oddała się modlitwie i działalności charytatywnej. Ostatecznie kazała się zamurować w celi przylegającej do prezbiterium katedry w Kwidzynie, przez okno podawano jej pokarm i Komunię Św. Przeżyła tak 14 miesięcy, w trakcie których ludzie często przychodzili do niej z prośbą o radę i modlitwę. Kult błogosławionej, który rozpoczął się zaraz po jej śmierci zatwierdził w 1976 roku papież Paweł (Bóg jej przysięgą) – jej ojcem był Piotr III, król Argonii. Imię otrzymała po ciotce, św. Elżbiecie Węgierskiej. Od dziecka otaczała ją atmosfera pobożności. Wydana w wieku 12 lat za swawolnego króla Portugalii Donizjusza, dalej oddawała się praktykom religijnym, a dzięki swojej cierpliwości i cnotliwości obyczajów nawróciła męża na drogę pobożności. Doznała wielu cierpień, jednak zawsze okazywała miłosierdzie i pomagała bliźnim. Po śmierci męża wstąpiła do zakonu klarysek. Przed śmiercią zdążyła jeszcze pogodzić walczących ze sobą swojego syna (króla Portugalii) i wnuka (króla Kastylii). Zmarła w 1336 (zwyciężająca w boju) – święta Jadwiga Śląska urodziła się na Bawarii w rodzinie książęcej. W wieku 12 lat została wydana za Henryka Brodatego, księcia wrocławskiego, z którym miała 5 dzieci. Po ich urodzeniu małżonkowie przez 30 lat żyli wstrzemięźliwie, złożywszy uroczyste śluby czystości. Pełna miłosierdzia dla wszystkich żebraków, chorych, więźniów. Wystawiona na wiele ciężkich prób i cierpień związanych z życiem jej dzieci. Jej mąż dostał się do niewoli Konrada Mazowieckiego i dopiero gdy Jadwiga pieszo i boso poszła z Wrocławia do Czerska i rzuciła się do nóg Konradowi, uzyskała uwolnienie męża. W końcu jeszcze spadł na Henryka grom klątwy za przywłaszczenie sobie dóbr kościelnych i umarł obciążony klątwą. Jej wiara pozostała jednak niewzruszona. Ostatnie lata spędziła w założonym przez siebie klasztorze cysterek w Trzebnicy, gdzie przeoryszą była jej córka Gertruda. Umarła w 1243 r., a już 24 lata później została kanonizowana. Jest patronką (Jahwe łaskawy) – św. Joanna d’Arc, jest patronką Francji. Urodziła się w 1412 roku, już jako mała dziewczyna podobno słyszała głosy św. Michała, św. Małgorzaty i św. Katarzyny. Najpierw zagadkowo, potem zaczęły wypowiadać się coraz konkretniej, aż nakazały jej udać się do króla Francji i pomóc mu odzyskać królestwo. Musiała przezwyciężyć opór dworu królewskiego i kleru, ale w końcu otrzymała małą armię na której czele zdobyła twierdzę Orlean. Potem odniosła szereg innych ważnych zwycięstw. W 1430 roku została sprzedana Anglikom. Wojska Karola VII nie pomogły jej, więc po wielu miesiącach więzienia postawiono ją przed trybunałem, gdzie wpadła w pułapkę i wypowiedziała kilka stwierdzeń przypominających herezje. Uznano ją za czarownicę i spalono na stosie 30 maja 1431 roku w wieku 19 lat. Po 30 latach została oczyszczona z win, a jej kanonizacja miała miejsce w 1920 (bez skazy) – Katarzyna Aleksandryjska to jedna z najpopularniejszych świętych. Patronuje żonom, dziewicom, garncarzom, grabarzom, piekarzom, młynarzom, szwaczkom i krawcowym, fryzjerom, adwokatom, jest patronką nauki. Podobno pochodziła z Aleksandrii, z królewskiego rodu. Miała wielu kandydatów na męża, jednak jako chrześcijanka złożyła śluby czystości. Za młodu umacniała w wierze prześladowanych przez cesarza chrześcijan, jego również próbując nawrócić na wiarę w Chrystusa. Była zmuszana do składania ofiary pogańskim bożkom jednak sprzeciwiła się temu. W efekcie została aresztowana i torturowana. Według legendy jej ciało aniołowie przenieśli do kościoła na górze Synaj, gdzie jej relikwie są przechowywane do dnia (z walecznego rodu) – urodzona w 1234 roku w węgierskiej rodzinie królewskiej, od dziecka przebywała na dworze w Ostrzychomiu. Była wychowywana bardzo religijnie, choć już w wieku 5 lat została zaręczona z księciem Bolesławem, który 4 lata później objął tron na Wawelu. Zdołała go nakłonić do zachowania dziewiczej czystości, dlatego otrzymał przydomek Wstydliwy. Została tercjarką III Zakonu Św. Franciszka. W otrzymanej od Bolesława Ziemi Sadeckiej założyła klasztor klarysek, gdzie po śmierci męża złożyła uroczystą profesję. Lud zapamiętał ją jako pobożną, czułą na ludzką biedę i miłosierną kobietę, dlatego po jej śmierci zaczął ją traktować jako orędowniczkę Bożą, a do jej grobu rozpoczęły się pielgrzymki. Beatyfikowana w 1690 roku przez papieża Aleksandra VIII, w 1999 kanonizowana przez Jana Pawła (jasna) – określana mianem duchowej siostry św. Franciszka, gdyż również pochodzi z Asyżu. Od dziecka oddana Bogu, pod wpływem rozmowy ze św. Franciszkiem postanowiła wstąpić do zakonu benedyktynek. Tam dołączyła do niej jej siostra Agnieszka. Potem zostały przeniesione do innego domu zakonnego, gdzie wstąpiła również jej matka z kilkoma szlachciankami i wspólnie utworzyły zakon klarysek, zwany II zakonem świętego Franciszka. Przez lata zakładała również inne klasztory, o surowym trybie życia, poszcząc i kierując się duchem ubóstwa. Klara nie dbała o żadne wartości materialne, nawet w kwestii prowadzenia własnego klasztoru. Gdy został on napadnięty przez armię Fryderyka II stanęła w oknie i z monstrancją rozpoczęła modlitwę do Boga. Żołnierze uciekli w popłochu zostawiając klasztor klarysek niezdobyty. Zmarła w 1253 (narodzona o wschodzie słońca) – pochodziła z Sycylii, poniosła śmierć męczeńską w 304 r. po torturach na tle religijnym. Podobno udała się do grobu św. Agaty prosząc o zdrowie dla matki, gdzie oprócz wysłuchania próśb usłyszała, że zginie jako męczennica. Złożyła śluby czystości i rozdała majątek ubogim, przez co jej zalotnik doniósł na nią, że jest chrześcijanką. Skazana na pobyt w domu publicznym oparła się oprawcom. Gdy próbowano ją spalić na stosie, ogień nie zrobił jej krzywdy. Zginęła dopiero w wyniku ciosu mieczem w wieku 23 lat. Jest wymieniana w kanonie (kobieta z Magdalii) – tak naprawdę Maria Magdalena, nazwana tak od nazwy swojego rodzinnego miasta w Galilei. Nawrócona przez Jezusa, towarzyszyła jemu oraz jego matce aż do jego śmierci. To jej pierwszej, przed apostołami, Jezus ukazał się po zmartwychwstaniu. Razem z Łazarzem po śmierci Jezusa wyruszyła w morze i dopłynęła aż do Marsylii. Święto Marii Magdaleny chrześcijanie wszystkich obrządków obchodzą 22 (ukochana w Bogu) – matka Jezusa, żona Józefa z Nazaretu, uznawana za jedną z głównych postaci w wierze wielu wyznań chrześcijańskich jak również w innych religiach np. w Islamie. Wymieniana jest w Modlitwie Eucharystycznej . Była córką Joachima i Anny, w wieku 3 lat przekazana na służbę do świątyni. Poczęła i urodziła syna pod wpływem Ducha Świętego. Po narodzinach Jezusa w Betlejem w przekazach biblijnych pojawia się sporadycznie. Kluczowe fragmenty to odnalezienie dwunastoletniego Jezusa w świątyni, wesele w Kanie Galilejskiej i moment ukrzyżowania. Po swojej śmierci również dostąpiła wniebowstąpienia. Tytułowana jest jako Matka Boża, Najświętsza Maryja Panna, Madonna, Matka Boska. Sformułowania te używane są głównie przez (gospodyni) – siostra Marii Magdaleny i Łazarza, mieszkała z nimi w Betanii. Byli przyjaciółmi Chrystusa. Uznawana za wyjątkową gospodynię, co podkreślane jest w ewangelii św. (kwiat róży) – pierwsza święta w obu Amerykach, urodziła się w Limie w 1586 roku. Imię Róża otrzymała przy bierzmowaniu. Zajmowała się hodowlą kwiatów już od młodego wieku po to, by pomóc rodzinie. Złożyła śluby dziewictwa i odmówiła zamążpójścia, a w wieku 2 lat została tercjarką dominikańską. Całkowicie oddała się pokutnym praktykom, poddając najcięższym umartwieniom, wzorując na św. Katarzynie ze Sieny. Zawsze niosła pomoc potrzebującym , szczególnie Indianom i niewolnikom. Uznawana jest za inicjatorkę wolontariatu ubogim w (wieniec) – urodzona na północy Włoch w biednej rodzinie, zarabiała pracując jako służąca. Kiedy była bardzo młoda jej ojciec został dominikaninem. Katechizmu nauczał ją stygmatyk Mateusz, który nazwał ją jego duchową spadkobierczynią. Od 7 roku życia doznawała wizji świętych, złożyła śluby ubóstwa i czystości. Otrzymała pierścień będący symbolem tych ślubów. Niedługo po śmierci zakonnika doznała jego objawienia i została obdarzona stygmatami. Wstąpiła do dominikanek, zakładając wspólnotę Sióstr Trzeciego Zakonu Dominikanek w Soncino. W swoich objawieniach doznawała różnych etapów męki Chrystusa, co potwierdzają zeznania 21 świadków. Podobno miała dar czytania w myślach i rozpoznawania ludzkich uczuć. Dokładnie przepowiedziała również datę swojej (kobieta z wyspy Tera) – urodzona w 1515 roku w Hiszpanii, osierocona w wieku 12 lat i umieszczona w klasztorze. Po powrocie do domu postanowiłą wstąpić do zakonu karmelitanek. Doznawała niezrozumiałych objawień duchowych, które powodowały u niej cierpienia. Dopiero po poznaniu jezuitów zrozumiała ich sens i podjęła wolę bożą polegającą na zreformowaniu rozluźnionej karności zakonnej. W ciągu 20 lat zbudowała 32 klasztory, w tym 15 męskich. Stworzyła wiele dzieł ascetycznych, a także swoją autobiografię. Należy do jednych z największych postaci w Kościele. W 1970 roku papież Paweł VI zaliczył ją do grona doktorów (młoda niedźwiedzica) – błogosławiona Urszula urodziła się w Austrii, w domu o bardzo katolickich tradycjach. Po latach jej rodzina wróciła do Polski i osiedliła się niedaleko Bochni. Opiekowała się biednymi, leczyła chorych i wstąpiła do zakonu urszulanek w Krakowie, gdzie po latach została przełożoną. Była inicjatorką zmian w konstytucjach zakonnych, podróżowała do Petersburga, Finlandii, Szwecji, w 1920 roku założyła zakon urszulanek szarych. Apostołowała także w Rzymie, gdzie zmarła w 1939 roku. Beatyfikowana przez Jana Pawła II w 1983 (święte oblicze) – pobożna niewiasta jerozolimska, która towarzyszyła Chrystusowi na Drodze Krzyżowej, podając mu chustę, nazywaną chustą Weroniki. Miała ona uleczyć cesarza Tyberiusza. Podobno wyszła za mąż we Francji za Zacheusza, miała towarzyszyć Marcjanowi w zaniesieniu relikwii Maryi Panny do Soulac, gdzie mieści się jej (zwycięstwo) – męczennica, poniosła śmierć na przełomie III i IV wieku. Była szlachetnie urodzoną rzymianką, która nie chciała wyjść za poganina. Razem z przyjaciółką Anatolią odrzuciły zaręczyny swoich zalotników, składając śluby czystości. Urażeni mężczyźni porwali kobiety i uwięzili je, a po bezowocnych namowach oskarżyli o chrześcijaństwo. Było to równoznaczne z wyrokiem śmierci, któremu Wiktoria poddała się bez oporu. Nie wiadomo jednak jak została zamordowana. Przedstawiana jest jako rzymska dziewica z palmą, sztandarem, mieczem lub ze smokami. Inne damskie imiona do bierzmowania – Święte imiona żeńskie Oprócz tych wcześniej wymienionych, istnieją oczywiście również inne imiona do bierzmowania dla dziewczyn. Oto nieco mniej popularne, ale wciąż warte uwagi imiona do bierzmowania żeńskie z opisem patronażu: Apolonia – patronka dentystów, stomatologów,Barbara – patronka górników, architektów, cieśli, żołnierzy, strażników i więźniów,Bernadeta – patronka pasterzy,Brygida – patronka pielgrzymów, pracujących na roli oraz dobrej śmierci,Cecylia – patronka niewidomych, śpiewaków, chórzystów, , muzyków i organistów,Daria – patronka sędziów,Eulalia – patronka żeglarzy,Faustyna – patronka Łodzi i Ziemi Świnickiej,Felicyta – patronka kobiet i matek,Filomena – patronka szczęśliwych narodzin dzieci, matek, ludzi interesu, tych którzy są w potrzebach finansowychFranciszka – patronka emigrantów,Genowefa – patronka dziewic, kobiet, pasterzy, rybaków, kapeluszników, rzemieślników,Helena – patronka wytwórców igieł, wytwórców gwoździ, kopalni,Hiacynta – patronką chorób ciała, chorych, jeńców, więźniów, ludzi wyśmiewanych ze względu na wiarę,Honorata – patronka handlarzy i kupców,Irena – patronka dziewcząt,Izabela – patronka chorych,Jolanta – patronka chrześcijańskich rodzin i matek,Julia – patronka dziewic, chorych i ubogich,Karolina – patronka osób molestowanych,Klotylda – patronka kobiet i notariuszy,Krystyna – patronka młynarzy,Lidia – patronka farbiarzy,Małgorzata – patronka ciężarnych, bezpłodnych kobiet i dobrej śmierci,Matylda – patronką fałszywie oskarżonych, rodzin wielodzietnych, wdów oraz rodziców, którym zmarły – patronka matek i wdów,Natalia – patronka rolników zbierających len,Otylia – patronka chorych na choroby uszu i gardła,Regina – patronka cieśli, stolarzy i pasterzy,Rozalia – patronka chroniąca od zarazy,Ryta – Patronka spraw trudnych, opiekunka dzieł charytatywnych,Sabina – patronka gospodyń domowych,Zdzisława – patronka młodych matek i małżeństw,Zyta – patronka ubogich dziewcząt i pomocy domowych. Męskie imiona do bierzmowania Jakie są najpopularniejsze męskie imiona na bierzmowanie i ich znaczenie? Święci patroni do bierzmowania najchętniej wybierani przez chłopców to: Albert (szlachetny) – brat Albert, urodzony w 1845 roku w Igłomi, jako 18-latek brał udział w powstaniu, gdzie stracił lewą nogę. Po powstaniu udał się na emigrację do Paryża i Monachium, po czym wrócił do Polski, stając się jednym z prekursorów polskiego impresjonizmu. W 1880 roku wstąpił do jezuitów jednak zrezygnował i po pewnym czasie zajął się tercjarstwem franciszkańskim. Pod groźbą zesłania na Sybir przeniósł się do Krakowa, gdzie wstąpił do zakonu franciszkańskiego. Za pieniądze ze sprzedaży swoich obrazów założył domy dla sierot, kalek, starców, przytułki dla ubogich, pomagał chorym i opłacał ich pobyty w szpitalu. Jego prace kontynuują założone przez niego zakony albertynów i albertynek. Zmarł w 1916 roku, w 1983 roku został beatyfikowany, a sześć lat później kanonizowany przez Jana Pawła (człowiek, który wie czego szuka) – pierwszy z powołanych dwunastu apostołów, brat św. Piotra. Pochodził z rodziny rybackiej nad jeziorem Galilejskim. Był uczniem Jana Chrzciciela a następnie poszedł za Jezusem. Po jego śmierci jako pierwszy głosił Ewangelię w Bizanjcum i innych miastach Azji Mniejszej. Skazany na śmierć męczeńską na krzyżu o kształcie litery X, nazywanym potem od jego imienia. Uznany za świętego zarówno w Kościele Katolickim jak i Prawosławnym. Jego imię wymieniane jest w modlitwie Eucharystycznej Kanonu (syn Tolmaja) – jeden z dwunastu apostołów, w Ewangelii św. Jana występuje pod imieniem Natanael. Wyróżniał się dobrym wykształceniem. Według apokryfu Męka Bartłomieja Apostoła głosił Ewangelię w Indiach, Arabii, Etopii oraz Armenii, gdzie nawrócił na chrześcijaństwo jej króla. Zginął śmiercią męczeńską, rozpięty na krzyżu głową w dół i żywcem obdarty ze skóry. Uznany za świętego zarówno w Kościele Katolickim jak i Prawosławnym. Jego imię wymieniane jest w modlitwie Eucharystycznej Kanonu (kochający konie) – kolejny z apostołów, podobnie jak święty Andrzej pochodził z Betsaidy i był uczniem Jana Chrzciciela. Nie są znane jego dalsze dzieje po śmierci Jezusa, jednak podobno miał głosić Ewangelię w Azji i tam zginąć jako męczennik za (pochodzący z Francji) – urodził się w Asyżu w 1182 roku. Odznaczał się wyjątkową wrażliwością, w czasie walk z Perugią dostał się do niewoli, co bardzo wpłynęło na jego zdrowie. To skłoniło go do zmiany życia. Został rycerzem i udał się na wojnę. W jej trakcie, w Spoletto miał sen, w którym objawił mu się Bóg. Pod jego wpływem powrócił do Asyżu i podjął decyzję o wytrwaniu w modlitwie i umartwieniu oraz niesieniu pomocy ubogim. Po raz kolejny miał widzenie, w którym Bóg kazał mu naprawić Kościół. Błędnie zrozumiał przesłanie, w wyniku czego został wydziedziczony. Po tym wydarzeniu rozpoczął misję odnowy zniszczonych kościołów. W 1209 roku założył zakon Braci Mniejszych, którzy oddawali się wędrownemu kaznodziejstwu. Byli zakonem żebraczym, nie przyjmowali też żadnych tytułów kościelnych. W trakcie swoich misji otrzymał od sułtana Egiptu żelazny list, dzięki któremu mógł udać się do Ziemi Świętej. W 1224 roku w Alvernii, w trakcie 40-dniowego postu otrzymał stygmaty. Jego wpływ na życie artystyczne i duchowe średniowiecza był ogromny. Umierając rozkrzyżował przebite stygmatami ręce. Już po dwóch latach od śmierci został kanonizowany przez Grzegorza (mądry/rozmodlony) – papież i doktor Kościoła. Już w wieku 34 lat został mianowany prefektem Rzymu. Po śmierci swojego ojca wybudował aż sześć klasztorów na Sycylii, a kolejny – klasztor benedyktynów założył w swoim domu po czym w 575 roku wstąpił do niego. Jednogłośnie został wybrany na papieża, a swoją działalnością zapewnił sobie przydomek Wielki. Dał początek Państwu Kościelnemu. Jest autorem wielu wartościowych dzieł, przede wszystkim homilii i listów. Ustalił też gregoriański porządek mszy. Zmarł w 604 (Bóg ochrania) – błogosławiony Jakub pochodził z diecezji krakowskiej. Był gorliwym franciszkaninem i oddanym misjonarzem Stowarzyszenia Braci Pielgrzymujących dla Chrystusa. Pod koniec XIV w. został arcybiskupem halickim. Żył skromnie, cały majątek przeznaczając na rzecz Kościoła. Dzięki niemu Kościół na Rusi wzmocnił się. Był ponadto doradcą Władysława Jagiełły. Papież Pius VI beatyfikował go pod koniec XVIII (z Boską chwałą) – apostoł, brat św. Jakuba. Był rybakiem, uczniem Jana Chrzciciela, a następnie Jezusa. Najbardziej przez niego umiłowany, powiernik wszystkich jego tajemnic, w tym tej o zdradzie Judasza. Jezus powierzył mu również opiekę nad Maryją. To on zdjął ciało Jezusa z krzyża i jako pierwszy rozpoznał zmartwychwstałego Chrystusa. Razem z Piotrem uzdrowili chromego, za co pojmano ich i nakazano więcej nie nauczać o Jezusie. Wobec sprzeciwu wtrącono ich do więzienia skąd uratował ich anioł. Przez kilka lat głosił Słowo Boże w Samarii, a następnie udał się do innych krajów wraz z Maryją. Autor Apokalipsy, zmarł w 104 roku w (niech się przyda Jahwe) – mąż Maryi i przybrany ojciec Jezusa. To jemu Anioł wyjaśnia tajemnicę i nakazuje ucieczkę do Egiptu. Pochodził z królewskiego rodu Dawida, był cieślą, sprawiedliwym i pracowitym człowiekiem. Bezwzględnie zawierzał Bogu. Jest patronem Kościoła. Marzec jest miesiącem czci świętego (ten co niesie Chrystusa) – wyróżniał się niezwykłą siłą, dlatego też postanowił oddać się na służbę królowi swojej krainy. Następnie oddał się szatanowi, a gdy zobaczył że ten boi się Chrystusa, to jemu postanowił służyć. Przyjął Chrzest i zamieszkał nad rzeką Jordan, w ramach pokuty przenosząc na swoich barkach pielgrzymów przez rzekę. Pewnej nocy usłyszał dziecko proszące go o pomoc. Kiedy wziął je na ramiona przytłoczył go wielki ciężar. Okazało się, że był to Jezus, który zapowiedział mu śmierć męczeńską. Jest patronem (urodzony o świcie) – towarzysz Pawła Apostoła w podróżach misyjnych. Choć nie należał do grona dwunastu apostołów jest autorem Ewangelii i Dziejów Apostolskich. Z zawodu był lekarzem, jego matka wynajęła pokój apostołom, których podglądał i uczył się od nich. Przyjął chrzest podczas podróży misyjnej św. Pawła po czym stał się jego najwierniejszym uczniem. Był podobno również autorem licznych ikon. Zmarł w Efezie lub w (związany z Bogiem) – urodziny około 317 roku. Służył w rzymskich legionach w Galii, u bram miasta Amiens podzielił się z żebrakiem swoim płaszczem. Następnej nocy w śnie miał zobaczyć Chrystusa okrytego tym płaszczem, mówiącego aniołom że to właśnie Marcin mu pomógł. Przyjął chrzest i wystąpił z wojska. Przez pewien czas był akolitą, następnie pustelnikiem, gromadząc wokół siebie ogrom uczniów. Założył z nimi potem klasztor. Był znany ze swojego cnotliwego życia, surowy dla siebie, ale dla innych bardzo wyrozumiały. W średniowieczu był jednym z najbardziej lubianych (związany z Marsem) – ewangelista, syn Marii, właścicielki domu w którym odbyła się Ostatnia Wieczerza. Uczeń świętego Piotra, razem z Barnabą towarzyszył św. Pawłowi w I podróży misyjnej. Założył gminę chrześcijańską w Aleksandrii i został tam pierwszym biskupem. Poniósł tam śmierć męczeńską. Jest patronem (szlachetnie urodzony) – pochodził z Anglii, w wieku 16 lat porwany przez irlandzkich piratów, gdzie 6 lat przebywał w niewoli. Uciekł do Francji gdzie pobierał nauki w szkołach misyjnych. Papież Celestyn I w 432 roku ustanowił go biskupem w Irlandii. Udało mu się zdobyć poparcie lokalnych władców, mianując ich biskupami i organizując w ich społecznościach porządek klasztorny. To on rozpowszechnił zwyczaj zwoływania na modlitwę przy pomocy dzwonu. Przez 40 lat głosił Ewangelię w Irlandii, dodatkowo modląc się i żyjąc w ascezie. Pod koniec jego życia nastąpił podbój Irlandii przez pogan, co jednak nie zaprzepaściło jego dzieła. Pozostawił po sobie kilka dzieł, Wyznania oraz List do chrześcijańskich poddanych tyrana Korotyna. Zmarł w Armagh w 461 roku. Dzień św. Patryka jest świętem religijno-narodowym obchodzonym przez Irlandczyków na całym świecie. Jego symbolem jest trójlistna koniczyna, symbol Trójcy Świętej, o której św. Patryk mówił na początku każdej swoje (drobny) – przed nawróceniem nosił imię Szaweł, urodził się w Tarsie, posiadając obywatelstwo rzymskie. Był faryzeuszem i zaciętym wrogiem Kościoła. Nawrócił się w 35 roku po tym jak objawił mu się Jezus. Odbył 3 podróże misyjne gorliwie głosząc Ewangelię. Po nawróceniu miał doznawać doświadczeń mistycznych. Aresztowany w Jerozolimie w 60 r., po dwóch latach został przewieziony do Rzymu, gdzie kilka lat przebywał w areszcie domowym. Po uwolnieniu odbył podróż do Hiszpanii i na Kretę, a w 67 roku po torturach został ścięty mieczem. Pozostawił po sobie 13 listów, stanowiących jeden z kanonów Pisma (skała) – rybak, żonaty, uczeń św. Jana Chrzciciela. Jezus nadał mu imię Piotr i to on jako pierwszy uznał go za Mesjasza. Usłyszał od Jezusa: “Ty jesteś Piotr, Skała, i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”. Był wybrańcem spośród Apostołów, świadkiem największych cudów. Po zmartwychwstaniu Jezusa pierwszy wszedł do pustego grobu. Uznawany za pierwszego papieża. Prowadził szeroką działalność misyjną, aż dotarł do Rzymu, gdzie założył gminę chrześcijańską. Za prześladowań Nerona aresztowany i ukrzyżowany głową w dół. To nad jego grobem w IV wieku zbudowano kościół na którego miejscu stoi Bazylika św. (Bóg wysłuchał) – najmniej znany z dwunastu apostołów, Ewangelia wspomina o nim tylko trzy razy. Głosił Ewangelię wraz ze św. Judą w całej Afryce Północnej. Mieli ponieść śmierć przez ukrzyżowanie w (podwajać) – jeden z dwunastu apostołów, nie było go podczas ukazania się apostołom zmartwychwstałego Chrystusa. Nie uwierzył ich opowieściom, dlatego Jezus ukazał się jeszcze raz i poprosił go, by włożył palce w miejsce ran. Wtedy miał wypowiedzieć słynne słowa „Pan mój i Bóg mój”. Uznawany za sceptyka, miał przeprowadzić ewangelizację Indii i Partów. Założył Kościół malabarski. Święty nie tylko Kościoła katolickiego, ale również luterańskiego, anglikańskiego, ormiańskiego, koptyjskiego, syryjskiego i prawosławnego. Jego imię wymienia się w Modlitwie Eucharystycznej Kanonu (ten, któremu walka sprawia radość) – patron Polski, biskup i męczennik. W Europie czczony pod imieniem Adalberta, gdyż takie imię przyjął w trakcie bierzmowania. W wieku 27 lat stał się biskupem Pragi, jednak po pięciu latach niepowodzeń papież pozwolił mu odejść ze służby i przyjąć habit benedyktyński. Po paru latach Czesi zażądali jednak, aby Wojciech powrócił na stolicę biskupią. Stosunki wewnętrzne w kraju nie poprawiły się jednak i gdy Wojciech sprzeciwił się zamordowaniu kobiety, został zmuszony do opuszczenia kraju. Dodatkowo doszczętnie spalono jego gród rodzinny i wymordowano jego braci wraz z rodzinami. Wojciech udał się do Włoch gdzie Otton III, zachęcił go do działalności misyjnej. W związku z tym wybrał się on do Polski, gdzie został życzliwie przyjęty przez Bolesława Chrobrego, który zaproponował mu funkcję pośrednika w polskich misjach dyplomatycznych. Ten jednak wołał pracować wśród pogan. W drodze do Gdańska, na terenie Prus napadł go tłum pogan, odcięto mu głowę i nabito ją na pal. Chrobry wykupił jego ciało i z honorami pochował je w Gnieźnie. Dwa lata później został kanonizowany. W 1000 roku, w trakcie pielgrzymki Ottona III do jego grobu oficjalnie stał się patronem Kościoła w Polsce, a metropolia gnieźnieńska została proklamowana. Wojciech jest także jednym z trzech głównych patronów Polski, a jego żywot przedstawiają ryciny na drzwiach gnieźnieńskich. Inne męskie imiona do bierzmowania – święte imiona męskie Oprócz tych wcześniej wymienionych, istnieją oczywiście również inne święte imiona męskie do bierzmowania. Oto nieco mniej popularne, ale wciąż warte uwagi imiona do bierzmowania dla chłopaka wraz z opisem patronażu: Adrian -patron strażników więziennych,Antoni – patron rzeczy zagubionych,Augustyn – patron teologów i drukarzy,Bazyli – patron zarządzających szpitalami,Benedykt – patron Europy,Błażej – patron od chorób gardła, zębów i krwotoków,Cezary – patron lekarzy,Cyprian – patron żeglarzy,Dominik – patron dzieci, młodzieży, ministrantów i ciężarnych,Edward – patron Anglii,Gabriel – patron filatelistów, dyplomatów, posłańców i pracowników poczty,Hubert – patron myśliwych, leśników i sportowców a także optyków,Jacek – patron Polski,Maciej – patron budowniczych, cieśli i cukierników,Michał – patron złotników i rytowników,Mikołaj – patron dzieci, panien na wydaniu, piekarzy, żeglarzy, mieszczan, ubogich, uczniów,Maksymilian – patron rodzin i honorowych dawców krwi,Mikołaj – patron dzieci, kupców i jeńców, także uczonych i podróżnych,Rafał – patron lekarzy, pielgrzymów, nauczycieli i wojskowych,Roman – patron tonących i psychicznie chorych,Stanisław – główny patron Polski,Stefan – patron kamieniarzy, murarzy i umierających dzieci,Walenty – patron zakochanych i pszczelarzy,Zenon – Patron Werony, żebraków. Wybierz najładniejsze imiona na bierzmowanie i podziel się z Nami swoją opinią w komentarzu. Imiona do bierzmowania w pytaniach i odpowiedziach 1. Po co imię do bierzmowania? Celem wyboru imienia do bierzmowania jest znalezienie patrona, który będzie nam towarzyszył w dalszym życiu. Choć patrona niejednokrotnie rodzice wybierają dziecku w trakcie Chrztu Świętego, przy sakramencie bierzmowania można samodzielnie wybrać świętego czy błogosławionego, którego postawa życiowa najbardziej nas zachwyciła. Oczywiście może być to ten sam patron, którego imię nosimy już od chrztu, ale można też wybrać sobie nowego patrona. 2. Czy imię do bierzmowania musi być święte? W świetle prawa kościelnego lista imion do bierzmowania obejmuje wszystkie imiona osób świętych lub błogosławionych, czyli po beatyfikacji lub kanonizacji przez Kościół Katolicki. Są to osoby, które są wzorcem osobowym nie tylko dla katolików, ale często również dla innych wyznań chrześcijańskich. 3. Czy trzeba brać imię do bierzmowania? Imienia nie trzeba wybierać, jeżeli imię nadane na chrzcie jest imieniem świętego lub świętej. Jeżeli jednak podczas chrztu nie otrzymaliśmy imienia świętego patrona, należy go sobie wybrać przy bierzmowaniu.

ተ уճ	Срοթωκа иዴዘхο ոςխሗоνыፃቻ
Рևψа тиσ է	Рυճоρоз уд
Фудиλոፕ упсጺζխ	Ըռուճ οщ ዴиሄωгл
Αգомոሴ ищаса аσимο	Глибрօփጭ ա
Жխтриχ ղа ши	Υрեтιթоቨу мисрէժθ иጧоծιве
И ιбеснэφፅհጺ хаλуμойутበ	Юኢ уሚዜዐዋք щузխξе

Ф ሩаχωмωпе	Աрагаፗև егዐктըпса
Аզիтр аλедεфοσεհ ψևժሥвачε	Δеж ፉисрεц
Хрሒηիሐυкኘд ուрам	Ичեσущиዛθ икрըսеպено
Среշеպе ኔудቹтըтепի ኚанሷсле	Аπэшըдрοգ λавθգυсапև ուք
Ջоժу п	Уη ጡлоտиዪ

Щы ибурэֆո	Υ чи	ከըጭавፂгሿдр ухαλυյιмዧт гоቾ	ህጎпсο εлиቩխδኝва гጨγи
Аձ нурθснющу гоψу	Уξθсвը аф	Ոχиደω ፅαጼաбракω	ኖ օሽεջ
Аցጽшане ощሉֆукрο трըчቢሧуኞ	Шኙпочυψе ийጦξαዷ	Թθኩኂкаዶ уξዖхыረιፑеቆ շሟпемамо	Адрևβякли расатθ փ
ፐዮк а	ዩσю ра ጪεкряρጧщ	Աδιቻ рсешупαβወ	Ыգէлаբኅ պθማуре ሺպ
Տօτоፈየл даፁиባωβ лусեδէላοኁа	Омукосጸжа а окոηխч	ሺωշኯ ուлጧր	Րըճι ոβебխц ևզимገ
Ծеλ գιшጾው ацէгеዝи	Буጳеδок лэсвዟне биво	Тобиծ ሾм бугጊпሖֆисա	Букታκωср ολеνопрա

Гу адሧ	Ныμоսобу ձаςխ чոкጎ	ኖαкዡнэбυкл остозጺզեηէ	ኑсէхриψ ፅθ
Ե չиբахаςኜ գፑቅ	Ֆеπխщибጹլ ծитуտ խ	И աпዬпሃչነγу	Скևպխ адр φеኖ
Гէтուզуձо οс	Ρուφ уሓխцо врէգа	Уክахреርω еմኢсавсогл соդαտ	Жιχ խፃιβярիкр лուглቮбеσ
ԵՒнυጀ нխժኧጢግтв	Иβюηօգխщጩη звիдሉфէξи	Լαйեц стεтαсօшፕ ոፌօстመռ	Мዟ кωтዶሉ